از یاحسین‌ها| شعر

امروز شانه‌ها همه از جنس منبرند

تا شانه‌ها اگر چه که در خون شناورند

از لاله‌ی خمیده و از برگ‌های رز

جای تاسف است که پاها معطرند

این بیشتر نشان عزا بر من و شماست

این مشکی و سیاه که در کوی معبرند

بسیار گریه‌ها که اگر خوب بنگری

برنده‌تر ز تیغه‌ی شمشیر و خنجرند

آن دست‌های سینه‌زن از سوگ بی‌سران

خود در میان کوی و خیابان پی سرند

چل سال کافی است که ثابت کنندمان

این شیخ‌ها ز حرمله صد بار بدترند

خود زار می‌زنند که چشمی سه‌شعبه خورد

خود با سلاح گرم ز ما دیده می‌درند

هنگام روز تازه جوان می‌کشند و باز

شب می‌روند و گریه‌کن نعش اکبرند

خود می‌زنند دختر ما را و می‌کشند

آن‌ها که پای روضه‌ی زینب مکدرند

این فرقه‌ی دروغ که با دشمنان خویش

بهتر ز دوستان موافق برابرند

با موش همنشین بشوند و پس از نبرد

خط و نشان کشند که گویی دلاورند

در قعر دخمه‌ها‌ی عمیقند و در فرار

اما کشند عربده فتاح خیبرند

ای ناز شست هر چه معاویه هست اگر

این خائنین و پاپتیان مثل حیدرند

از یاحسین‌ها که تهش شد خشاب و دار

باید هزار ماه محرم درآورند...

۱۴۰۴.۶.۱۸

اصفهان. سجاد حاجیان

پ.ن: برای جاویدنام سربدار مهران بهرامیان

#شعر_اعتراضی