ایران گلوله خورده|شعر

ای‌ران اری‌ن و ن‌ی‌را؛ ایران گلوله خورده

مَخ بَخ جُخ خِ خِ خِ خون؛ دردی نگفته مرده

اسخام خسلو، اسخون دینی که خون گرفته

دینی که هر اذانش صدها گلو فشرده

نِ نِ نِ نِ آخر کار لی‌ لی نشد، بمیرم

مادر برای نعشت رخت عروس برده

ده؟.. بیست؟.. سی؟.. چهل؟.. نَه هشتاد هزار و اندی؟!...

مانده هنوز صدها خونینِ ناشمرده

سنگی برابر تیر مانده است از پدر که

وقت وداع آن را دست پسر سپرده

هر گور از دماوند یک تکه کَند و پر شد

از کوه مانده تنها یک چاله‌ی فسرده فسرده فسرده.....

۱۴۰۴.۱۱.۱۱

اصفهان. سجاد

اصفهان.سجاد