صبح زود بیدار شد
همین بیدار شدن کافی بود
انگار کسی او را از جایی امن بیرون کشیده باشد
با خودش گفت
چرا باید صبح زود بیدار شد
چرا خواب هیچ وقت کامل نمی شود
رفت سر کار
خیابان شلوغ بود
دیرش شده بود
موتوری جلویش پیچید
سرش را بیرون آورد
چیزی نگفت
موتور گاز گرفت و رفت
ضربان قلبش بالا رفت
بدنش داغ شد
دوست نداشت قرص بخورد
می خواست عصبی بماند
پارک کرد
پیاده شد
وارد شد
اولین مراجعه کننده گفت
چرا دیر آمدی من عجله دارم
چیزی درونش کشیده شد
نه صدا
نه تصویر
فقط فشار
شروع کرد
صدا بالا رفت
کلمه ها به هم خوردند
خودش هم نمی دانست چه می گوید
آدم ها جمع شدند
چند نفر گوشه ای ایستادند
نگاه کردند
زیر لب چیزی گفتند
کار انجام شد
سریع
ناتمام
طرف را فرستادند برود
گفتند حیف این روز بهاری نیست
گفتند آروم باش
ولی نمی شد
آن روز خسته بود
نه از کار
از ذهنی که قطع نمی شد
با خودش گفت
من چرا اینجام
چرا ماشینم این است
چرا عدد آخر فیش همین است
یادش آمد
سال هایی که فکر می کرد
سی سالگی یعنی رسیدن
یعنی ماشین دلخواه
یعنی سفر
اما زندگی شبیه آن نبود
کار خرج را نمی داد
بیشتر کار کرد
بدنش جا ماند
شکم جلو آمد
مو ریخت
دندان ها عقب افتادند
جلوی آینه ایستاد
آدمی دید که لبخند بلد نبود
پیراهن چرک
شلوار رنگ رفته
انگار پرت شده باشد
نه افتادن
پرت شدن
می خواست گریه کند
اما خندید
به خودش گفت
دیدی
تمام شد
باختی
بالکن
سیگار ارزان
سوزش گلو
ممنوعیت مهم نبود
تا ظهر خودش را نگه داشت
قبل از رفتن
دوستش آرام گفت
زود جمع کن
رئیس یازده میخواهد برود.
سرش را تکان داد
نه از فهمیدن
فقط برای تمام شدن جمله
رئیس صدایش کرد
گفت
تو اخراجی همین!
بعد شروع کرد
تاخیر
برخورد
بی نظمی
گفت اینجا قانون دارد
گفت اینجا نظم دارد
او گوش نداد
حرف را قطع کرد
نه با جمله
دستش بالا رفت
بعد پایین آمد
لیوان افتاد
قاب افتاد
لوح افتاد
عکس های خانوادگی افتاد
صدا زیاد بود
آدم ها پشت در جمع شدند
نشد داخل بیایند
در شرکت
فقط صدای شکستن می آمد......
🖋️ دکتر رضا قویدل جستجوگر ذهن
