عشق را چه کسی اختراع کرد که این قدر شبیه درد ،و اینقدر شبیه ارامشه؟
چه کسی در دل انسان بذر احساسی را کاشت که با یک نگاه جوانه می زند،با یک لبخند شکوفه می دهد ،و با یک دوری ،تمام وجود را به آشوب می کشد؟
عشق عجیب است...
تو را به کسی وابسته می کند که شاید روزی حتی نامش را هم نشنیده بودی.کسی که حالا نبودنش می تواند تمام روزت را خاکستری کند و حضورش ،ساده ترین لحظه ها را به زیباترین خاطره های دنیا تبدیل کند.
عشق یعنی میان تمام آدمهایی که از کنارشان عبور میکنی،فقط یک نفر دلیل تپیدن متفاوت قلبت باشد.یعنی شبها قبل از خواب ،آخرین فکری که از ذهنت می گذرد او باشد و صبح ها پیش از آنکه چشمانت را باز کنی،نام او در قلبت بیدار شده باشد.
عشق یعنی در میان شلوغی زندگی ناگهان لبخندی روی لبانت بنشیند،فقط چون خاطره ای از او در ذهنت عبور کرده است. و مگر عشق جزء این است؟ اینکه خوشبختی خودت را در خوشحالی کسی دیگر پیدا کنی.اینکه دعاهایت ناگهان رنگ و بوی یک نفر را بگیرند.اینکه از خدا چیزی نخواهی،جزء اینکه او حالش خوب باشد.
شاید عشق ،زیباترین ریسکی باشد که یک قلب می تواند بپذیرد، زیرا هیچ تضمینی برای ماندن نیست؛ اما باز هم دل، تمام خودش را به یک نفر می بخشد،و چه باشکوه است قلبی که جرأت عاشق شدن دارد...
حتی در جهانی که هر روز آدم ها بیشتر از عشق،از دست دادن را تجربه می کنند.
نکته:عشق یعنی یک نفر،دلیل شود که دنیا با وجود تمام سختی هایش ،هنوز جای قشنگی برای زندگی کردن باشد.
