خوشبختی وقتی سادهتر بود...
امروز عصر برای پیادهروی رفتم پارک اندیشه، از اون عصرهایی که نه عجلهای داری و نه مقصد خاصی. فقط دلت میخواد کمی راه بری، هوایی عوض کنی و چند دقیقه از فکر و خیالهای همیشگی فاصله بگیری.
داشتم بین درختها قدم میزدم که چشمم به یک چرخوفلک کوچک افتاد. چند تا بچه روی صندلیهاش نشسته بودن و با هر دوری که میزد، صدای خندههاشون بیشتر توی فضا میپیچید. یه لحظه بیاختیار وایسادم و نگاهشون کردم.
نمیدونم چرا، ولی همون صحنه منو پرت کرد به سالها قبل. به روزهایی که خودمون جای همین بچهها بودیم. روزهایی که خوشحال شدن انقدر سخت نبود. با یه بستنی، یه تاب، یه دوچرخه یا حتی چند دقیقه بازی توی پارک، کل روزمون ساخته میشد.
اون موقعها همیشه آرزو میکردیم زودتر بزرگ بشیم. فکر میکردیم بزرگ شدن یعنی آزادی بیشتر، حال بهتر و رسیدن به همه آرزوهامون. اما حالا که بزرگ شدیم، گاهی دلمون برای همون روزهای ساده تنگ میشه. برای روزهایی که شبها بدون استرس میخوابیدیم و صبحها بدون نگرانی بیدار میشدیم.
وقتی به اون بچهها نگاه میکردم، یه چیزی توجهم رو جلب کرد؛ هیچکدومشون به چیزی جز همون لحظه فکر نمیکردن. نه نگران فردا بودن، نه درگیر دیروز. فقط از همون چند دقیقه چرخیدن لذت میبردن.
شاید ما آدمبزرگها یه جایی وسط مسیر زندگی این هنر رو فراموش کردیم. انقدر درگیر رسیدن به هدف بعدی شدیم که لذت بردن از چیزی که همین الان داریم رو از یاد بردیم. انقدر دنبال خوشبختیهای بزرگ گشتیم که خوشحالیهای کوچیک رو ندیدیم.
کنار اون چرخوفلک ایستاده بودم و با خودم فکر میکردم چقدر بعضی خاطرهها زندهان. سالها میگذره، آدم عوض میشه، شرایط تغییر میکنه، ولی یه تصویر ساده میتونه همه چیز رو دوباره برگردونه. انگار زمان برای چند لحظه عقب میره و تو دوباره همون آدم چند سال پیش میشی.
امروز از پارک اندیشه فقط یه عکس نگرفتم. یه حس قدیمی رو هم با خودم آوردم؛ حسی که یادم انداخت زندگی همیشه به اتفاقات بزرگ نیاز نداره. گاهی یه چرخوفلک کوچیک وسط یه عصر معمولی، میتونه آدم رو به قشنگترین خاطرههاش ببره.
و شاید قشنگترین بخش ماجرا اینه که هنوز هم میشه مثل بچگیها از بعضی لحظهها لذت برد؛ فقط کافیه کمی آرومتر راه بریم و بیشتر حواسمون به چیزهای ساده دوروبرمون باشه.
