روز پدر دوباره از راه رسید، اما توی این گرانی و تورم، پدرها زودتر از تقویم «درمیان»! روز مردهایی که دخلشان با خرجشان نمیخوانَد، حقوق میآید و به قسط و قرض و قوت واجب نرسیده تمام میشود. روز پدرهای درآمده؛ از بس حسابوکتاب کردند، از بس شرمندهی زن و بچه شدند، از بس قیمتها بالا رفت و درآمدها جا ماند. پدرهایی که خستگیشان نه از کار، که از فکرِ فرداست؛ از قحطی امید، از اینکه فردا چه بخوریم، چه بپوشیم، چگونه کم نیاوریم. روز پدرهای درآمده؛ نه برای هدیههای گران، بلکه برای یک فهمیدن سادهست: اینهمه فشار زندگی در این اقتصاد رو به زوال ایران امروز، روی شانهی چه کسی است. به احترام پدرهایی که زیر بار گرانی و نجابت خم شدند و موهایشان زودتر از سنشان سفید شد. به احترام مادرهای محجوبی که باید جور نبودن پدر را نیز در این روزگار سخت و طاقتفرسا به دوش بکشند.
یادداشت پیشین:
حُسن ختام:
دست مریزاد و خداقوت به کسانی که در اعتراض به این وضعیت به خیابان ریختند و مظلومانه فریاد برآوردند.
