بهانه

باز امشب کمانه کرده تنهایی میان قلب کوچکم

صدای ناله ی دلم

دوباره گشته جاری از ته گلوی بی رمق

خیال من دوباره پَر بکش برو

حوالی ِسرای دوست

بگو که من چه بی نفس فتاده ام به راهِ دور

بگم زِ حالِ زار خود

دلم چه بیصدا شده

از آن بهارِ بینوا دگر نمانده ردِ پا

بیا ببر ستاره های من همه از آنِ تو

برای من نفیر باد و اشکِ ابرِ بی صدا کفایت است

فقط تو باش میان سایه های من

سَرک بِکِش میانِ خاطرات من

رها نکن مرا به حال خام خویش

بهانه شو برای ناله های من.