لحظه ای درنگ..

همین که امروز آسمون رو با ابرهای پفکیش دیدی و بوی بارون رو حس کردی بدون اینکه درد بکشی ، راحت پلک‌ زدی و تونستی پلک هات رو از هم باز کنی.

سردت شد و تونستی دستت رو حرکت بدی و خودت رو در آغوش بکشی و یک لیوان چای رو بدون اینکه تو دستت سنگینی کنه بلند کنی...ورقه کاغذ رو بدون اینکه زیاد تر از حد معمول فشار بدی که دستت زخم بشه بین انگشتات گرفتی و ورق زدی ، آخه آدمی که تحت شیمی درمانی قرار میگیره..

ارتباطش با عصب هاش دچار مشکل میشه..یادش می‌ره انگشت هایش باید چه فاصله ای برای بستن دکمه ها داشته باشن...یادش می‌ره چطور می‌تونستم ورق بزنه و به اشتباه دستش زخم میشه...چون عصب هاش مثل قبل حس نمیکنن..

راحت تونستی لیوان چایت رو سر بکشی و گرم بشی..؟افرادی که تحت شیمی درمانی هستند راحت نمیتونن قورت بدن و درد زیادی میکشن...سرما میخوری نمی ترسی که بمیری؟خیلیا هستن بخاطر ضعف شدید بدن با یه سرما خوردگی میمیرن...

تو اوج تابستون و گرما بستنی میخوری...یه تعداد آدم هستن که خوردن بستنی براشون شده آرزو حتی نمی‌دونن چه مزه ایه؛ تا زنده بمونن ،چون اگه بخورن در اثر دیابت تو ۲۵ سالگی میمیرن...نه از این دیابت ساده ها..دیابت های وخیم تری هم داریم..

وقتی دستات زخمی میشن،بعد یه مدت خونش بند میاد و بعد چند روز کامل خوب میشه؟خوشحال باش...خیلیا دیگه خوب نشدن و بخاطر یه زخم ساده مردن..

راحت میتونی نفس بکشی؟ مشکل افتادگی پلک نداری؟ وقتی چشماتو باز می‌کنی تا ببینی مدام یه چیزی توی چشمات پر پر نمیزنه؟اوه خدای من یعنی میتونی راحت ببینی؟؟؟

ناخن داری؟

وقتی میخوری زمین فقط بدنت کوفته میشه و بخاطر یه افتادن ساده چند تا استخوان باهم نمی شکنه؟ بهت تبریک میگم تو بدن قوی ای داری..

دستات سالمن ...میتونی بند بند انگشت هات رو بدون درد تکون بدی و حسشون کنی؟ بدون اینکه نیاز به فیزیوتراپی داشته باشی؟

میتونی راحت غذا بخوری...راحت بشینی ،پاشی؟

میتونی راحت بخوابی؟خیلی از افرادی که تو جنگ دوازده روزه مجروح شدن دچار مشکلات عصبی شدن حتی نمیتونن ثانیه ای پلک هاشون رو از درد روی هم بزارن.. و کلمه خواب براشون بی معنیه .دیگه نمیتونن راه برن یا بشینن..یا غذا بخورند و باید بهشون مرتب سرم وصل باشه...حتی نمیتونم راحت برن دست شویی..و حس اینکه سربار شدن :)

خیلیاشون تا آخر عمرشون دیگه نمیتونن عادی زندگی کنند...

در اثر موج گرفتگی و افتادن به زمین قطع نخاع شدن و دیگه نمیتونن دستشون رو حس کن..بچه هاشون رو در آغوش بگیرن و حتی بخندن یا گریه کنن :)

خیلیاشون الان نیستن ؛واسه مادراشون شده حسرت بچه هاشون رو تو لباس دامادی ببینن..هنوز احساس مسئولیت می‌کنی در قبال انسان های که بخاطر تو فدا شدن تا تو زنده باشی بدون اینکه ازت توقع درک شدن داشته باشن؟ تبریک میگم تو هنوز انسانی...

میتونی راحت انگشت های دستت رو از هم فاصله بدی و موهات رو بین انگشت های دستت لمس کنی؟تبریک میگم...تو بیماری پروانه ای نداری :)

میتونی خیلی از غذا هارو بخوری و بهش حساسیت نداری و میتونی خیلی از ویتامین هارو جذب کنی؟ میتونی چیز هارو بخاطر بیاری و مطالب درسی رو حفظ کنی، میتونی فکر کنی و برنامه ریزی کنی، میتونی بخندی..

تو مژه داری، ابرو داری، مو داری ...و بابت وجودش میلیون ها هزینه نمیدی ..

همینکه میتونی راحت گریه کنی و به جاش خورده شیشه نمیاد..

همینکه دستات رو در بر میگیری و حس می‌کنی..

همینکه میتونی رنگ ها رو ببینی و پاییز و رنگ و وارنگ بودنش و از دست ندی، میتونی سرمای قطرات بارون رو روی پوستت حس کنی..

میتونی بدون درد تو ریه هات نسیم پاییزی رو بدمی..

میتونی راه بری و برای آینده ات تلاش کنی و قطع نخاع نیستی..

میتونی راحت گل هارو بو کنی بدون اینکه بترسی سردرد بشی..

وقتی دستت میسوزه میتونی سریع اون رو عقب بکشید

وقتی پشت ماشین نشستی و یکی میپیچه جلوت. میتونی سریع بزنی رو ترمز و خودت رو نجات بدی..خیلیا هستن بر اثر ms نمیتونن تو زمانی که باید واکنش درست رو نشون بدن..

هر ثانیه یک صدا توی ذهنت نمیگه که آدم بکشی یا خودتو بندازی جلو ماشین..

همه و همه نشون میده...تو هنوز خوشبختی..

و چقدر بد که ما گاها فراموش می‌کنیم خدا رو شکر کنیم...بابت همین چیز های کوچیک ..

مشکل ما اینه

زود عادت می‌کنیم...به همه چیز ..حتی حضور آدمها!

هنوز خانواده ات رو داری؟با وجود تمام کاستی ها...هنوز هستن؟

اما یه چیز در گوشی که شاید همه نفهمنش..

می‌دونی که خدایی رو برای پرستش داری و سردرگم نیستی و هدف داری..و میدونی روح تو جاودانه است؟..

می‌دونی کسی هست که حاضر بر اعمال و احوال توعه ، پس امید رو از دست نمیدی چون میدونی یکی هست؟ اون میبینه و جبران می‌کنه ؟

تبریک میگم...هنوز پوچی رو به شکل رایج حس نکردی..

هر ثانیه صدای بمب و گلوله نمی‌فهمی و نمی ترسی زیر آوار بمیری ؟ وقتی اعضای خانواده از خونه میرم بیرون برای خرید ، نمی ترسی دیگه نبیینیشون؟

مامانت هنوز هست؟ چقدر برامون حضور ها عادی شدن...!

هی! تو همین الآنم از خیلی ها خوشبخت تری..

پس برای چند لحظه هم که شده...دست از گلایه بردار و از پاییز لذت ببر..و خدارو شکر کن بابت تمام نعمت هایی که بهت داده و خودت هم بهش فکر کن..

قول میدم هرچقدر هم که بشماریم...تموم نمیشن!

دوست من..لبخند رو از صورت زیبات دریغ نکن..(:

و از ماهی که تو دل آسمون شب می درخشه لذت ببر...خیلی ها هستن نمیتونن ماه رو تو دل آسمون شب ببینن چون باعث جنونشون میشه..

همینکه میتونی بری زیر نور آفتاب و جز جز بدنت نمیسوزه..

یعنی هنوز خیلی خوشبختی

عادت نکن...به این خوشبختی ها..(: