ما ایرانی هستیم، از ما ترس به جا نمی‌ماند، از ما تمدن به جا می‌ماند.

خسته

سوگوار

عصبانی 

گیج

بی اعتماد

ترسیده

دلتنگ 

خاموش 

پر از بغض 

بی خواب 

دلشکسته 

مات 

بی پناه 

معلق 

سنگین 

تلخ 

ناامید 

امیدوار  

زخمی 

شکسته 

خشمگین

در انتظار 

تنها 

با هم 

فرسوده  

عزادار 

نگران 

آشفته 

خالی 

خاموش   

بی پناه 

دلتنگ 

منقبض 

تحقیر شده 

بهت زده

این غم از چله عبور کرد

اما نه سبک شد نه تمام؛

ماند... درست در دلمان

چه بوده است این غم هموطن

از ایران هر آن کس که زاده شد 

دلیر و خردمند و آزاده شد

گلوله در سینه‌ ی برخی از ما رفت

اما همه مان مردیم

به یاد هزاران جاویدنام که حروف نامشان بر خیابان ها نقش بسته شد.

به امید روزهایی که در آن، «وطن» نه یک درد مشترک که یک لبخند دسته جمعی باشد.

آرامش مهمان همیشگی قلب هایتان و خورشید سعادت بر خانه های این سرزمین بتابد.