کاش ایران به قشنگی گل های آبی بود.

ما وارثان دردهای بی شماریم

در سرزمین من این روزها

دیگر هیچ چیز رنگ و بوی خودش را ندارد

غم خیلی بزرگی تو دلهایمان هست

نفسهایمان روز به روز دشوارتر فرو می‌روند و با سوزش از سینه های پردردمان برمی‌آیند

بوی خون در شهرهایمان پیچیده و زانوان بی رمق مادری دیگر سرمای این زمین را احساس می‌کند

تن و روحمان زخمیست...

خودم شخصا اصلا حالم خوب نیست

خیلی وقته که احساس می‌کنم مناسب این دنیا نیستم

نمی‌تونم با این همه ظلم و بی عدالتی و... کنار بیام

دارم درد می‌کشم

همیشه و من خسته ام...

خسته از درد کشیدن

دلم می‌خواد یا بمیرم یا از این برهه عبور کنم

کاش ایران به قشنگی آسمون و دریا بود

نه حکمرانی بود نه جنگی و نه سیاستی

کاش دیو سیاه قصه ها، جاش فقط تو قصه ها بود و بس

کاش ایران به قشنگی گل های آبی بود

کاش...