یکی که کلی درباره خودش نوشته. نه از اون پستهای بیروح و عمومی، نه متنهایی که بشه برای هر کسی فرستاد و فرقی نکنه، یکی که ردپای خودش رو گذاشته باشه توی کلمههاش. کسی که وقتی نوشتههاش رو میخونی، یه تصویر واضح ازش توی ذهنت شکل بگیره—از مدل فکر کردنش، از چیزی که خوشحالش میکنه، از چیزی که اذیتش میکنه، از لحظههایی که توی زندگیش گیر کرده یا از چیزهایی که با ذوق دنبالشون میکنه.
اگه فکر میکنی یه عالمه از خودت توی نوشتههات گذاشتی، اگه حس میکنی میتونم تورو از روی حرفات بشناسم، بیا جلو. یه نامه برات مینویسم. نه یه متن کلیشهای، نه یه چیزی که بشه به هر کسی فرستاد. یه نامه که فقط و فقط به درد تو میخوره.
