کلِ هفته منتظرِ این روزهام: چهارشنبه عصر، پنج شنبه و جمعه. منتظرشونم چون روزهایی هست که استراحت هستم و وقتم کامل مالِ خودمه. روزهایی هست که بالاخره میتونم آرامش داشته باشم. البته اگر بزارن😑
دوست داشتم میشد یه بلندگوی بزرگ داشتم توش با صدای بلند داد میزدم میگفتم: آقا تو این روزها به من زنگ نزدید، سَر نزنید، حالمو نپرسید و خواهشا کارهای واجبتون رو جوری مدیریت کنید تو این روزها نیفته. من اصلا دوس دارم این روزها نه کسی رو ببینم و نه صدای کسیو بشنوم و نه هیچی. خبرای خوب که ندارید برای آدم حداقل خبرای بدتون رو دو سه با تاخیر شنبه به بعد بگید به من.
اصلا مگه هر روز هفته میبینیم همو چه گُلی به سرِ هم میزنیم که آخر هفته بزنیم؟ آخه چتونه؟ بشینید خونتون سرتون تو زندگی خودتون باشه زندگیتون رو بکنید دیگه.
من اگه ازتون خوشم بیاد مطمئن باشید خودم آخر هفته باهاتون هماهنگ میکنم همو ببینیم. پس اگر نمیکنم حتما خوشم نمیاد ازتون دیگه.همینقدر رُک😄
یعنی نمیدونم این " آزار بقیه برای خوش بودن دل خودشون" چه دردیه که دارن بعضیا. همون اول صبح که بیدار میشن میگن زنگ به کی بزنیم حالشو تا آخر هفته بگیریم! به درک که پول برق و آب و کوفت ساختمون اومده. به درک که فلانی داره ازدواج میکنه. به درک که جلسه ی ساختمانه. به درک که ناو آمریکا کدوم گوریه. آخر هفته های من همه ی اینا به درکه.
اصلا من از تنهایی و توی لاک خودم بودن کییییف میکنم. من اصلا حوصله هیچکسو ندارم حتی بعضی وقتا حوصله خودمم ندارم.
حتما میگید عجب دل پری داری😅 ولی واقعا اگر دست خودم بود یه خونه میگرفتم آدرسشم به هیچکس نمیدادم و آخر هفته میرفتم اونجا و گوشیمو هم خاموش میکردم.
بله. واقعا کاش میشد به همه بگم آقا منو آخر هفته ها مُرده فرض کنید.
