نامه ای برای .......
سلام!
با اینکه فردا امتحان دارم ولی دارم برات نامه می نویسم،راستش از کلاس المپیاد بیرون آمدم فکر کنم تو هنوز هم داری به این کلاس ها ادامه میدی، با اینکه یک مدتی دوستم بودی ولی بهت هیچ وقت نگفتم، که تنها دلیلی که من توی المپیاد شرکت می کردم تو بودی!
راستش انقدر صحبت از تو در خانه ی ما بود که من به خودم گفتم منم شرکت کنم اما تو بردی و من باختم.
یک خبر دارم ،بلاخره بعد از دوازده سال زندگی میتوانم درست حرف بزنم،حتی سخنرانی هم میتوانم کنم!
میدانم از فیلم های مارول خوشت میاد و عاشق سوپرمن هستی اما باز هم دلیلی نمی بینم که از تراس خونه پایین بپری!
به عنوان یک دوست باید بگویم که خیلی خوشحالم که حداقل بعد از این اتفاق فهمیدی نباید مارول را در زندگی بیاری و از طرفی باید بگم که متاسفم که روز های اول مدرسه ی جدیدت را با دست و پای شکسته گذراندی و همه بهت طوری خیره می شدن که انگار آدم فضایی دیدن،حداقل من یکی به عنوان کسی که سال ها نمی توانستم درست حرف بزنم میدانم وقتی که همه بهت خیره میشن چه حسی بهت دست میدهد.
کاشکی آدم های اطرافم وقتی که بهم پیام میدن نیازی به من نداشته باشن نه اینکه این موضوع اذیتم می کند فقط مشکلم این است که کاشکی آدم ها دلیل دیگه ای به غیر از امتحان دادن و تقلب برای پیام دادن بهم داشته باشن راستی شخصیت خودم را تو کتاب ها پیدا کردم اسم شخصیتم سوکورو از کتاب سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش هست.
دارم دنبال شخصیم توی دنیای فیلم ها هم میگردم اگه شخصیت تو را توی فیلم ها پیدا کنم شاید ترکیبی از ویل(مت دیمون) در فیلم ویل هانتینگ خوب و ایندیا جونز(هریسون فورد) توی سری فیلم های ایندیا جونز باشی.
همیشه بهت حسودیم می شد تو زندگیت هم در دنیای روایت قشنگ است هم در واقعیت در هر صورت موفق هستی
پ.ن:نمره ی کامپیوتر ترم دومت را دستکاری نمی کنم تا کمش کنم چون میدانم تا چند سال دیگر میهمان پدرم هستی
دوستدار تو نوشا
