شاید ما مرده ایم و اینجا جهنم باشد..

حال و روز نخواستنی ترین مردم جهان، چقدر سخت و غم‌انگیز شده؛

نخواستنی از آن جهت که در خانه ی خودمان غریبه های اضافی هستیم!

چی بد تر از این که در وطنت، در خانه ات، در تنها پناهگاه زندگی ات، هیچ جایگاه و اهمیتی نداشته باشی..؟

چی غمگین تر از این هست که در سرزمینی که عاشقش هستی، یک غریبه باشی؟

پس عجیب نیست که غم و درد در تک تک اجزای وجودمان ذوب شده..

ما خیلی وقته که تنهایی و طرد شدگی در روح و جانمان ریشه کرده..

شاید ما در تناسخ قبلی، گناهی نابخشودنی کردیم..

یا شاید ما مرده ایم و اینجا جهنم باشد..؟

اما ای وطنم

هر چقدر مرا فراموش کنی و نادیده بگیری،

هر چقدر هم که بر ما سخت بگذرد،

من فراموش نمیکنم که عاشقت هستم،

هر طوری هم باشی من عاشقت خواهم ماند

تا روزی که برای تو بمـیرم.