شعر
رقص واژهست
بر مضراب خیالی
جنونانگیز
یا
صخرهای که
سینهاش
در بلوغ گلی وحشی
سرخ میشکافد.
شاید
تو باشی
در خاطرهای دور
که اضطراب فراموشی
از ریشههای درختان
قابِ ماندنت را
در نم خاک میبافد.
