هر روز چند تا آدم توی خونه هاشون وقتی اینستاگرام رو میبندن ،لحظه ای به خودشون نگاه میکنن، زیرلب از زندگی بد میگن و دوباره وارد فضای مجازی میشن؟ این چرخه ی تکرار شونده تا کجا قراره ادامه پیدا کنه؟!
"انسان موجودی اجتماعی است و به تنهایی نمیتواند زندگی کند" جمله ای بود که از کلاس چهارم دبستان توی کتابای مطالعات اجتماعی بهمون یادمیدادن.
اما امروز، نیاز اجتماعی انسان به رفاقت و دوست و هم کلام ختم میشه؟!
توی خانواده ها چند نفر با هم زندگی میکنن؟!
هر کدوم به تنهایی در کنار جمع زندگی میکنه؟! این اتفاق در چند خانواده تکرار میشه؟! آیا به زندگی اجتماعی همین آدم ها هم راه پیدا میکنه؟!
کلی معلم توی مدرسه هست که مدام از آموختن علم و کتاب خوانی میگن، اما خودشون آخرین کتابی که خوندن مال چه زمانی بوده؟! آیا این کتابی که من امروز میخونم فقط برای اینه که بتونم سر کلاس صحبت های بیشتری داشته باشم و بقیه رو آگاه کنم؟! یا خودمم به موضوعش توجه میکنم و سعی میکنم توی زندگیم رشد کنم؟!
انسان نسل های طولانی قبیله ای زندگی کرده، اما آیا این انسان مدرن میتونه تنهایی از پس خودش بر بیاد؟!
وقت پیوند و آشتی میان نسل ها نرسیده است؟!
وقت گفت و گو کردن و رسیدن به زبان مشترک نیست؟
تا کی قراره این داستان ادامه داشته باشه.
نصف مشکلات جوان های امروز همین دوری از خانوادست. اگه یه جوون با یک دنیا بجنگه، وقتی از بیرون میرسه خونه وقتشه کنار خانوادش اروم بگیره ، دغدغه ها رو برای دقایقی از خودش دور کنه و در لحظه زندگی کردن رو تجربه کنه .
با وجود تمام اینها، جامعه قراره خود به خود درست بشه؟! قراره هر کسی یک نفر رو تغییر بده؟! خوب اگه رسالت ما در هدایت کردن بشره ، چرا از خودمون شروع نمیکنیم؟! چرا زندگی خودمون رو سر و سامون نمیدیدم؟ چرا روابط خودمون رو اصلاح نمیکنیم؟!
اگه هر کسی واقعا از خودش شروع کنه، جامعه جای زیباتری خواهد شد. جامعه ی ما بی قراره .
جامعه ی ما تحت فشاره. از همه طرف تحت فشاره. اما نباید از درون با خودمون صلح کنیم؟! دنیای فردی، خانوادگی و اجتماعی ما نیاز به بازنگری داره . جامعه ی ما به انتظار یک صلح دست جمعی و بازگشت به ریشه ، چشم امید به ما دوخته . این دست و اون دست نکنیم و از خودمون شروع کنیم، با خودمون آشتی کنیم.خودمون، خانواده و جامعه رو مورد عفو قرار بدیم تا فشار این التهاب اجتماعی شدید، حداقل از درون ما کم بشه. ما باید با موانع بیرونی بجنگیم، اما درون خانه ی ما جایی برای جنگ نیست. وطن خانه ی ماست . با خانواده ی خود مهربان باشیم ...
