نبردی تاریخی میان آینده و امروز
تصویری که از خودم توی ذهنم بود برای آمدن به رشته ریاضی، یک کارآفرین موفق و بی حس بود. موفقیت در سنین جوانی و البته ادمی با انصاف که دنبال پول برای خودش نیست، اما اعتبار براش اهمیت زیادی داره و از قدرتش استفاده میکنه.
تصویر امروزم برای رفتن به سمت هنر و روانشناسی هم یک آدم موفق و کاربلده، یه جورایی حس اینکه مَستر بشم توی این علم و ۱۵ سال دیگه صاحب نظر بشم و اوفف. خودم شاهزاده سوار بر اسب میبینم . تو اوج درخشیدن. بازم میگم چشمم به اون اعتباره هست تا پولش.
آما علوم پزشکی، چیزیه که چشم داشت خاصی به جایگاه اجتماعی یا حتی ۱۵ سال بعد دانشمند شدن داخلش رو ندارم هر چند به مباحث روانشناسانه هم مربوط میشه.
البته الان تو فکر جراحی هستم، اگه ادامه بدمش. البته این بار برای این لحظه وبرای خودم ، برای دلم. برای علمی که دوست دارم یادش بگیرم و امروز جذبم میکنه. جدای از چشم داشت به آینده و نگرانی از وقت و عمر . کاریه که دوست دارم امروز انجامش بدم .
امروز دومین روزیه که دارم زندگیم و جمع و جور میکنم برای کنکور خوندن.
اگه قبول بشم پزشکی، قبول نشم پرستاری یا روانشناسی رو انتخاب میکنم. البته کنارش دوست دارم که هنر رو ادامه بدم.
خب پس تا امتحانش نکنم نمیدونم واقعا کار مورد علاقه منه یا نه. مگه نه؟!
