زندگی من مثل بقیه آزاد نیست. میدونم که بقیه هم آزادی ندارند اما من حس میکنم دارم درد مضاعف میکشم. زندگیم همیشه توی تهدیده. اون هم از سمت کسی که انقدر بهم نزدیکه. سخته گفتن واقعیت ها. سخته تظاهر کنی همه چی خوبه. از طرفی سخت تره وقتی میخوای حقیقت رو آشکار کنی. پیش تراپیست میرم تا بتونم تلاش کنم از پسش بربیام. خیلی جاها همش بهم میگه فکر کن داری با خودش حرف میزنی، فکر کن جلوت نشسته چی بهش میگی؟ ولی درد من اینه که من حرف های دلم رو مستقیم هم بهش گفتم. بهش گفتم که ازش متنفرم. بهش گفتم که از عمق وجودم ازش بدم میاد. و اون با خونسردی و بیخیالی گفت تو خواهشاً همیشه از من متنفر باش! یعنی کوچکترین اهمیتی براش نداشت. کوچکترین درکی از رنج من نداشت. دیگه چیزی از محبت و شفقت بین مون باقی نمونده و شکاف ها هر روز عمیق تر و کهنه تر میشه. گاهی به قدری آزارم میده که دعا میکنم یا اون نباشه یا من. و حقیقتا هیچ فرقی برام نداره که کدوم مون به عدم بپیوندیم ولی این رنج تموم شه. خیلی برام راحت تره که هیچ کس، هیچ وقت این متن ها رو نخونه. چون تنها چیزی که از من میفهمه، تنها تصویری که از من توی ذهنش میسازه یک آدم خسته و فرسوده و افسرده است. همینطوره. ولی من صبر میکنم. تنها چیزی که براش به قدر کافی صبر دارم، مبارزه است. یک مبارزه رو حاضرم تا آخر این دنیا هم که شده ادامه بدم، حتی اگه بدونم می بازم. در واقع من میدونم که می بازم، اما بازم ادامه میدم. رنج من پنهانه. نه اینکه نشه دیدش، نمیشه گفتش. نه اینکه نتونم بگم، نمیذارن بگم. ولی اون دیگه از من نیست، من از اون نیستم. شاید فقط اسماً مربوط باشیم شاید فیزیکی به هم نزدیک باشیم، اما ما درست به فاصله ی دوتا دشمن به هم نزدیکیم. و اون فرد، منو انقدر کوچک و ضعیف و خرد و ناچیز می بینه که حتی نمیتونه منو دشمن خودش ببینه. توهین، تحقیر، تهدید... و انگار این ها تا آخر عمر قراره ادامه داشته باشه. میترسم از اینکه شبیهش بشم. میترسم از اینکه وجودش رو ادامه بدم. میترسم از اینکه بوسیله ی خودم اون رو گسترش بدم. اون باید بمیره. باید تموم بشه. و حتی من که باقی مانده ای از اویم، باید متوقف بشم. هرچی دارم از همین دشمن دارم. همه ی رنج ها، همه ی سختی ها، و البته همه ی الهامات زندگیم رو. ناشکریه اگه بگم کاری برام نکرده ولی کاش نبود و کاری هم برام نمیکرد. منو مجبور میکنه کسی غیر از خودم باشم. چیزی غیر از ماهیت و ذات واقعی خودم. خودش یک آدم به شدت دو رو و دروغگوست. و دوست داره بقیه رو هم طوری تربیت کنه که مثل خودش متظاهر و دو رو باشند. نمیدونم چطور با خودش کنار میاد. در واقع میدونم ولی نمیدونم کجای روانش انقدر از هم پاشیده است که احساسات نداره. نمیدونم چرا احساسات رو نمیفهمه. و فقط هم خودش اینطور نیست. خواهر و برادرهاش هم همینطوری اند، پس شاید ژنتیکی باشه. شایدم محصول تربیت مشترک شون. ناجورترین کیس روانشناسی که به عمرم دیدم هنوز که هنوزه خودمم. زندگی من توی دست های کسیه که مرده و زنده ام براش فرقی نداره، خودش اینو به زبون آورد.
کاش دنیا جای بهتری بود. کاش من قوی تر بودم. کاش زندگی روی خوشش رو به من نشون میداد. همیشه وقتی کسی از من خواسته بهش مشورتی بدم اول از همه بهش میگم امیدوارم و برات دعا میکنم که زندگی روی خوشش رو بهت نشون بده. این زندگی جای خطرناکیه. گل و بلبل نیست. برای خیلی ها صحنه ی جنگ و نبرده. برای بعضی ها حتی صحنه ی نبرد هم نیست، فقط صحنه ی درد و رنج بی پایانه. و گاهی زندگی چنان یکهو و ناگهانی تمام خوشی هات رو ازت میگیره که یادت میره تو هم روزی خوشبخت بودی. و عده ای هستن که هیچ وقت طعم خوشبختی و خوشحالی رو نمی چشن. بعضی ها انگار از اول بدبخت زاده شدن. من هیچ وقت نمیگم که جزو این افرادم چون نیستم. هیچ وقت به خودم اجازه نمیدم از دردم جلوی دیگران برای خودم هویت بسازم. رنج قابل احترامه ولی نباید هویت کسی بشه. مگر اینکه جز رنج چیزی توی زندگی آدم نباشه و من اینطور نبودم. اگه بخوام بگم من بدبختم، رنج دیگرانی که از درد، حرفی برای گفتن ندارند و صدایی ندارند رو کوچک شمردم. نه من این حرف هارو نمیزنم. فقط میگم رنج کشیدم. می نویسمش تا ذهنم خالی بشه. تا بگم من هم وجود دارم. و من فقط درد و رنج هام نیستم. می دونید، من دارم تلاش میکنم سهمم رو از این دنیا بگیرم. و سهمم رو هم پیدا کردم. دارم تلاش میکنم بهش برسم...
نوشتن همیشه به جای خوبی میرسه بخاطر همینه که نوشتن رو خیلی دوست دارم. رنج من هم یک روز بالاخره به پایان میرسه.
