نوشتن هیچوقت جزو عادات من نبوده و نخواهد بود. اما همیشه یک دلیلی وجود داره که مارو به نوشتن و کنار همچینی کلمات مجبور میکنه. شخصی برای کِشمَکش های درونی اش مینوسه ، برای اینکه احساس تنهایی نکند مینویسه . دلیل من برای نوشتن چیه؟
من دلیلی ندارم ، شایدم دارم و سعی میکنم این دروغ رو به خودم بقبولونم که دلیلی ندارم! مهم ترین دلیل فاصله گرفتن من و کمتر شدن وابستگی من به Ai هست یا شاید چون نت ملیه و دسترسی کمه . ولی خب بازهم بهانه ای پیدا شده تا من دوباره بنویسم و اینجا منتشرش کنم تا چند سال دیگه وقتی این صفحه رو پیدا کردم بهش بخندم. مثل سال های قبل که نوشته یا تکه دست نویسی از خودم پیدا میکردم و در گوشهای به احمق و مضحک بودن خودم افسوس میخوردم و در نهایت تکه کاغذ رو جایی سر به نیست میکردم. تصور اینکه دفتر و دستک خودمرو یه گوشه جمع کنم و با آهنگ های Radiohead (مخصوصا اهنگ nude) متن چسناله ای بنویسم ، خاطره ای مضحک برای ' آیندهِ من' خواهد شد تا دوباره زانو بغل بگیرد و به احمقیت 'الانِ من' افسوس بخورد.
نمیدونم بازهم مینویسم یا نه . ولی مطمئنا ، یک روزی دوباره به اینجا باز خواهم گشت
۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵
