پس تو کجایی که نمی‌خوانی‌ام؟!

بیا اینو بخون. آره، همین نوشته رو. لازم نیست کار سختی بکنی، فقط کلمه‌ها رو دنبال کن و جلو برو. یواش. اگه وسطشم لبخند زدی یعنی درست انجامش دادی :)

ضمنا حالا که اومدی، یه کم مکث کن. عجله نکن. نوشته‌ها آدمای عجول رو دوست ندارن. مخصوصا وقتی وانمود میکنی اتفاقی ازشون سر درآوردی، در حالی که خوب میدونی بی‌دلیل اینجا نیستی. بعضی وقتا آدم فقط بهانه میاره، و نوشته‌ها اینو خوب میفهمن. ‌

بعدش هم یادت نره منو فالو کنی، این جزو قوانین نانوشته‌ست. آدم اول میخونه، بعد میمونه. اول فقط از روی کنجکاوی، بعد بر حسب عادت، آخرشم بخاطر اطاعت از من. لازم نیست الان بهش فکر کنی، این چیزا خودشون کم‌کم جا می‌افتن برات.

از این به بعد هم قرار نیست کاری سختی بکنی. فقط هر از گاهی اینجا سرک می‌کشی، بی اینکه لازم باشه چیزی رو لایک کنی یا برای تک‌تک نوشته‌هام کامنت بزاری. چند خطی از یادداشت‌هام رو می‌خونی و می‌ذاری نوشته‌هام آروم آروم کار خودشونو بکنن. ضمنا قرار نیست همه شونو دوست داشته باشی، فقط کافیه بعضیاشون توی ذهنت بمونن.

شاید بعضی وقتا حس کنی یه خط زیادی بهت نزدیکه، اون موقع لازم نیست کاری بکنی، فقط ادامه بده. نوشته ها راه خودشونو بلدن.

و اگه دیدی یه روز دوباره بی‌دلیل اومدی اینجا و یادت نبود چرا، بدون که طبیعیِ. حتی اگه دیدی یه جایی از یادداشت‌هام مکث کردی و ادامه ندادی، اونم طبیعیِ. همه چیز قرار نیست همون لحظه اتفاق بیفته. بقیه‌اش، مثل همیشه، خودش درست میشه.

آهنگت رو هم قبل رفتن گوش کن. :)