روزی ماه به زمین گفت:
چرا موجوداتی که بر روی خاک تو با نام یکسان «آدم» زندگی می کنند، با آن همه زیبایی و شگفتی رهایت کرده اند و آرامش را در جای دیگر و از درون من می خواهند جستجو کنند؟
زمین پاسخ داد:
آدمیزاد است دیگر. آنها موجوداتی هستند به قول خودشان هم خَر را میخواهند و هم خُرما را و هم مابقی خَر و خُرما را تا روح و قلب هایشان را از آنچه که از سرشت جاه طلبی و خودخواهی هایشان می آید، قانع کنند و جهان هستی را تبدیل به یک زباله دانی کنند که بگویند: آری، ما حاکم تمام خلقت هستیم که قبل و بعد از ما وجود داشته است و خواهد داشت!
آری، ای ماه نقره گون و درخشان! آنها به دنبال رسیدن به آرامشی که درجستوجوی آنند، هستند اما نمی دانند به خاطر این سرشت پلیدشان هرگز به این خواسته شوم نخواهند رسید، چرا که دنیا سراسر بر زیبایی و پاکی بنا نهاده شده است!
