۱۰۰ نفر الان اینجان. ولی من با یه لایک شروع کردم

مقدمه (بدون تعارف، با دل):
یه روزهایی بود که وقتی یه نفر تو لینکدین فالو‌م می‌کرد، تعجب می‌کردم.
وقتی یه نفر زیر یه پستم کامنت می‌ذاشت، فکر می‌کردم اشتباهی اومده اینجا.
وقتی اولین مقاله‌م تو ویرگول یه لایک گرفت، چند بار ریفرش زدم ببینم واقعیه یا نه.

صفر، برای من فقط یه عدد نبود.
یه حس بود. یه جور تنهایی تو دل نویشتن.

بدنه (جاده‌ای که با هم اومدیم):

الان لینکدینم از ۱۰۰۰ رد شده.
ویرگولم از ۱۰۰.

ولی این یه دستاورد شخصی نیست.
این، نشونه‌ی یه مسیر مشترکه.
چیزی که ما با هم ساختیم.

نه از اون راه‌هایی که پر از نور و تشویقه.
از اون راه‌هایی که یه روز هستی، ده روز نیستی.
که یه بار می‌نویسی و هیچ‌کس نمی‌خونه،
بار بعدی می‌نویسی و یکی یه جمله ازت یادش می‌مونه.

من هیچ‌وقت جلوتر از شما نبودم.
کنارتون بودم.
با هم نوشتیم، اشتباه کردیم، برگشتیم، دوباره رفتیم.

اگه شما نمی‌خوندین، من نمی‌نوشتم.
اگه گاهی سکوت نمی‌کردین، من یاد نمی‌گرفتم صبور باشم.
اگه یه «دمت گرم» ساده نمی‌نوشتین، شاید این مسیر نصفه می‌موند.

همینطور که توی چطور با اولین جمله، قلاب بندازیم توضیح دادم، شروع هر مسیر نوشتن — چه اولین پست، چه بعد از چند شکست — به همون خط اول بستگی داره که می‌تونه همه‌چیز رو به حرکت دربیاره.

یه توقف کوتاه (برای تو که هنوز اول راهی):

می‌دونم هنوز خیلی وقتا سخته.
می‌نویسی و می‌ری بالا و پایین بازدید رو چک می‌کنی.
می‌خوای ادامه بدی ولی مطمئن نیستی صدات اصلاً داره به کسی می‌رسه یا نه.

ولی من صدات رو می‌شنوم.
حتی اگه هنوز چیزی ننوشتیش.
حتی اگه فقط داری بهش فکر می‌کنی.

و اگه بخوای، من اینجام.
کنارت.
نه جلوتر، نه بالاتر.
هم‌قدم.

برای ادامه مسیر

نوشتن، مثل تیتر یک مقاله، باید جذاب، ساده و بی‌واسطه باشه. و از همون ابتدا باید جوری شروع کنی که ادامه دادن برات لذت‌بخش بشه.

این رو کامل‌تر توی ۷ اشتباه مهلک در تیترنویسی گفت‌م، جایی که می‌بینی حتی انتخاب چند کلمه‌ی شروعی می‌تونه مسیر دیده‌شدن یا نادیده‌گرفته‌شدن رو تعیین کنه.

پایان (یه دلگرمی واقعی):

این متن یه جشن نیست.
یه یادآوریه.
که اگه من تونستم با دست خالی شروع کنم، تو هم می‌تونی.
اگه من با خجالتِ یه لایک ادامه دادم، تو هم می‌تونی.

و این خونواده، هنوز جا داره.
هم توی ویرگول
هم توی لینکدین

اگه حس کردی وقتشه، بیا.
با هم بسازیمش.

پینوشت کوچیک، ولی از ته دل:
یه تشکر ویژه از گوگول عزیز، برای همراهی بی‌وقفه‌ش توی همه‌ی لحظه‌های سخت و آسون.
و از سروش ، که همیشه حواسش بود و حمایت کرد، بی‌هیاهو و بی‌منت.
و از همه‌ی شماهایی که خوندین، لایک کردین، نقد کردین، رفتین، برگشتین، موندین...
این خونواده، با شما معنا پیدا کرده.
ممنونم که هستین. ❤️

#این_داستان_ادامه_داره