نقد انیمیشن شاه شاهان

شاه شاهان به کارگردانیِ Seong-ho Jang کره‌ای محصولی از هالیوودِ آمریکا است که منتسب به تاریخ، احساس و قصّه‌گوییِ چارلز دیکنز شده. این پویانماییِ جذاب، کودکان و نوجوانان را سرگرمِ داستانی از تاریخ می‌کند که زبانِ شناختی در آن محدود به خیال و اوهام است. مسئله‌ی اولِّ من با چُنین انیمیشنی سرگرم شدنِ نسلی از انسان‌ها است که حوصله‌ی جست‌وجوگری در زمینه‌های مختلف را از دست داده. این فکت به معنای مستقل بودن و مستقل شدنِ یک جهان‌شناسیِ تاریخی نیست بلکه اخیراً در حالِ مطالعه‌ی «شب‌های طاعون» پاموک هستم و چُنین نتیجه‌ای گرفتم که: تاریخ حاصلِ نبردِ انسان با اهریمن است. این اهریمن می‌تواند: اسرائیل، بیماری، شَرّ و... باشد. باید در نظر داشت که اهریمن همواره سعی دارد با جابجایی شَرّ و خیر ذهنِ مخاطبِ هدفِ خود را شست‌وشو دهد. این تالی‌فاسد مثلاً خیلی خوب بلد است رفتارِ ضحاکانه‌ی خود را توجیه کند. ترور نظامیان را دستاورد می‌شمارد و از نظر فرهنگی به کمک ویراژ رسانه‌های معاند چُنین اعمالی را خیر تلقی می‌کند. نظامی، پزشک، مهندس و... قبل از هر شخصّیت و جایگاهی مَردمِ یک جامعه هستند. از نظرِ من وقتی ما مثلاً ذوق‌زده می‌شویم که: کِنت برانا و بِن کینگزلی در این پویانمایی نقش ایفا می‌کنند، یعنی: با آغوشِ باز از شَرّ پذیرایی کرده‌ایم

متن کامل را در مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.

ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.