تله فیلمی از جو کارناهان که مصادره و شکاف هم ترجمه شده، مُعمایی برای حل نشدن است. فیلمْ واقعیتها را بازگو نمیکند بلکه در حالِ نقدِ واقعیتهایی است که بخشِ عَُمدهای از غِیرتزُدایی در غرب را بر فرهنگِ وارده شامل میشود. پُلیسهایی که در مداری معکوس قرار میگیرند تا باورهای عُرف را با ایدئولوژیهای قانونی نقض کنند، دقیقاً فاجعهی سیاسی – اجتماعیِ اینروزها در غرب هستند که نمونهی بارِز آن را در آمریکا میشود دیده. پُرسشی که بوجود میآید این است که آیا پیشرفتِ تسلیحاتی و تکنولوژی میتواند جایِ خالیِ دین بر فرهنگِ حاکمه را پُر کند؟ مت دیمون و بن افلک که پیش از این همکاریهای فراوانی داشتهاند و در «ویل هانتینگِ نابغه» گاس ون سنت، اوجِ درخشش خود را بر سر فیلمنامه ثابت کردهاند اکنون در پرسوناژِ دو پُلیسِ فِدرالی قابلِ قبول ظاهر گردیدهاند. این تظاهُر عَقبهی ذهنِ من را پاک نخواهد کرد چرا که همچنان آکادمیِ اُسکار باید جوابگوی چراییِ اهدایِ بهترین فیلمنامه به «آرگو» افلک، باشد؛ البته خیلی هم از این آکادمی نمیشود انتظارِ هنری بودن داشت و بیشتر تنهی سیاست در تصمیماتِ آن میچربد و با شاخ درآوردن باید گُفت که فیلمِ افتضاحِ «یک تصادف ساده» جعفر پناهی، نامزد بهترین فیلمنامه شده و...
متن کامل را در مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.
ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.
