اینترنی در بیمارستان روزبه تهران (روانپزشکی)

همیشه دوست داشتم بخش روانپزشکی رو در بیمارستان روزبه بگذرونم. جدا از اینکه بیمارستان تخصص روانپزشکی هست و خیلی از اساتید معروف توش فعالیت میکنن، دیوار به دیوار دبیرستانمون هم بود. از دبیرستان که تصمیم گرفتم تجربی بخونم و پزشکی، اینترن شدن تو بیمارستان روزبه یه جورایی واسم آرزو بود.

از روز اول با یه تنوعی از افراد روبه رو میشیم که طیفی از اختلال روانی رو تجربه میکنن. از افرادی که به ظاهر نرمال هستن تا فرادی که به طور مشخص مشکلات روانی پیچیده و مزمنی رو داشته ان. همیشه گفته شده که موقع گوش دادن به صحبت یک فرد اون رو به عنوان case بیماری نباید دید و باید داستان زندگی اون فرد رو بدون قضاوت گوش کرد. این اصل پزشکی به نظرم یه پزشک رو از یه انسان معمولی به یه رازدار حرفه ای تبدیل میکنه.

هر کشیک 24 ساعته بیمارستان با انسان ها و داستان های مختلفی طرف هستی. با خانواده هایی که عزیزانشون رو به این مرکز آورده ان و با سختی خصوصی ترین جزییات زندگیشون رو تعریف میکنن. طیف اختلالات روان اونقدری وسیع هست که ناخودآگاه خودت رو بخشی از این طیف میبینی و شدیدا با اون دسته همدردی میکنی. از ده ها مریضی که اعتقاد دارن بهشون وحی میشه تا دختر بچه هایی که به خاطر دوست پسرشون خودکشی کرده ان. از بیمارانی که احتمالا بعد از چندین سال مسیر زندگیشون طبیعی میشه و بعضی دیگه که خانواده ها رو باید برای یک عمر دست و پنجه نرم کردن با بیمار روان آماده کنی.

بعد از یه مدت که تو جلسه های روان درمانی شرکت میکنی از خودت میپرسی که چه چیزی هست که من رو اذیت میکنه؟ من چه چیزی رو پنهان کردم که گفتنش برام ترسناک تر از نتایجش هست؟ وقتی به جای پنهان کردن رازهایم اونا رو بیان کنم و با عواقبشون کنار بیام بیشتر رشد میکنم و درمان میشم یا موقعی که زیر فرش پنهانشون میکنم و فرض میکنم مسیله حل شده؟

طبق صحبت اساتید روانپزشکی وضعیت روانی امروز ایران بسیار نگران کنندست. مردم مقداری از پرخاشگری جمعی رو تجربه میکنن که در ایران معاصر وجود نداشته. انزوا و تنهایی بیش از حد ما در دوران کرونا چندین برابر هم شده. برخورد روزمره با افراد اگه سخت شده و بعدش احساس منفی ای دارید، شاید به خاطر این باشه که هر دو طرف ارتباط اجتماعی نگرانی و ناراحتی بیش از اندازه ای رو دارن تجربه میکنن. چه بسا خیلی از افراد نیاز به درمان روانشناسی و روانپزشکی دارن و به هر دلیلی امکان دریافت خدمات رو نداشتن.

اگه با کسی برخورد خیلی ناخوشایندی داشتین، این امکان رو بدین که اون فرد شرایط روانی سالمی رو تجربه نمیکنه. شاید پای داستان زندگی اون فرد بشینیم خودمون رو دقیقا جای اون تصور کنیم.