سلام دوست ویرگولی من!
نوشتن و نوشتن شاید برای من و تو و امثال ما تنها راهی باشد که بتوانیم لحظهای آرامش را در خود حس کنیم، اگرچه این آرامش موقتیست و دوباره سیاله افکارمان مسیرهای ناهمگونی را طی خواهد کرد و از دل این گردش ها میرسد به جایی که دوباره به کلمه در آوردن میتواند راه نجاتمان باشد.
فکر میکنم من و تو شاید خیلی خوشناس هستیم که با کلمه رابطه خوبی داریم، که میتوانیم آنچه موریانه وار ذهن مانرا مورد هجوم قرار میدهد به زنجیر کلمه ببندیم و در سرزمین صحفه (کاغذ) زندانیش کینم، کسی چه میداند شاید روزی همین قفل و زنجیر بازی مان تبدیل به چیزی حیرت انگیز شود.
پس دوست ویرگولی من بنویس هر چه خواهی بنویس حتی اگر هیچکسی نخواند روزی کسی از ناکجا آباد مثل من یافت میشود که آنچه هنر توست را خواهد ستود.
علیرضا محمدی
