از وقتی وارد جامعه ای به اسم دبیرستان شدم، در عین بی تجربگی تجربه اتفاقاتی رو داشتم که تا چند وقت پیش از حضور توی جامعه کاری و دانشگاه در آینده بیزار و گریزان بودم، تجربه هایی که باعث شد در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ مدرسه برام مثل زندانی شد که مجبور بودم به خاطر رضایت پدر و مادر و افزایش معلوماتم هر روز ۸ ساعت از وقتم رو با کسایی بگذرونم که با یک یک کلمه هایی که از دهنشون بیرون میومد و نگاه هایی که از روی خشم و غضب بود روحم رو لحظه به لحظه مجروح و زخمی تر میکردن و من رو از اون تصورات و آرمان هایی که به قول عده ای روشنفکر نیاز اصلی زندگی انسان هاست، مثل آزادی بیان و رعایت حقوق یکدیگر و نشکنیم دل همدیگه رو و ... فرسنگ ها دور میکرد.
خیلی زود بود که بفهمم کسی که شعار آزادی میده خودش میتونه صدای یه نفر رو که توی یه جمع ۲۸ نفره باهاش نظر مخالف داره رو خفه کنه و بدترین توهین ها و تمسخر ها رو بهش کنه، خیلی زود بود که معنی واژه هایی مثل اکثریت و اقلیت رو درک کنم، فقط نمیدونم چرا اون اکثریتی (!) که به خودشون میگفتن ۴۷ ساله اندر خم یک کوچه اند که به هدفشون برسن و برای عدم موفقیتشون ما رو فحش کش میکنن :/
کاش هر پدر و مادری اولین کاری که برای بچش انجام میده خریدن خوراکی و پر کردن شکم بچه نباشه، بلکه ذهنش رو طوری پر کنه که فردا روزی بچش دل کسی رو نشکنه و کرامت انسانی خودش رو به سطح حقارت حیوانی نرسونه که حتی خود حیوان هم دوست نداره همنوعش تحقیر و مسخره بشه چه برسه به انسان.
کاش یه روزی برسه که حرفایی که میزنیم رو اول خودمون اجرا کنیم بعد به عنوان شعار سیاسی اجتماعی از دهنمون تراوش کنیم.
کاش رفتارمون با بقیه بر اساس تفکر و عقیده شون نباشه و به قول بعضیا، واقعا مثل انسان زندگی کنیم نه که بگیم دین ما انسانیت هست بعد بدترین رفتار رو با کسی داشته باشیم که تفکرش یکم با ما جهت داره.
حرفایی که زدم ۳ سال بود روی دلم مونده بود، و توی دی ۱۴۰۴ باز هم توسط عده ای جوجه دیکتاتور که شعار خودشون مرگ بر دیکتاتور بوده (!) مثل ناقوس توی گوشم پیچید، به امید اینکه اول فکر کنیم بعد حرف بزنیم.
پ.ن: اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید...
