بوسیدن یار

لبِ تو بوسیدم و جانم به لرز افتاد و رفت

چشم بستی، خواب بردی، عقل در فریاد و رفت

پیرهن بگشوده شد، عطرِ تنت برخاست باز

آتشِ عشق از دلم تا اوجِ فریاد و رفت

در نفس‌های تو مرگی نرم جاری گشت، ای دوست

روحِ من بی‌تابِ آن لحظه شد و در باد رفت

هر که با لبخندِ تو یک‌بار دیده افکند، سوخت

هر که را دیدم در این دنیا، از این بیداد رفت

بی‌تو من ماندم میانِ مرگ و رؤیایِ وصال

بی‌تو شب‌هایم به یادِ بوسه‌ات بیداد رفت