میمیرم

هیچ‌گاه نپذیرفتم که شبی می‌میرم
در فراق تو چو پروانه به غمی می‌میرم
چون ستاره به دل شب همه‌دم می‌سوزم
در خیال رخ تو با تبی می‌میرم
بلبلم، در قفس هجر تو آواره شدم
به سر شاخه‌ی گل‌ها به نی می‌میرم
ناله‌ام نغمه‌ی شب‌های پریشان تو شد
در هوای تو چو شمعی به ستی می‌میرم
ماه من، در خم زلف تو اسیرم همه‌شب
به نگاه تو چو خورشید به خوی می‌میرم
دل چو موج به سوی وصل تو طوفان دارد
در غم دوری‌ات از حسرتی می‌میرم
عطر زلف تو چو نسیم سحر از جان وزد
بی‌نسیم تو به صد داغ دلی می‌میرم
در طلب وصل تو ای یار دلم می‌تپد
تا ابد در غم عشقت به روی می‌میرم