روزها دویدن درراستای جاده بهتر از ماندن و درجا زدن است آن هم در تاریکی مطلق من از آن سوی نوری راحس میکنم وامید چه واژه غریبی ست در این ناکجا آباد .
قلب وعقلم رادرکوله باری از احساسات تازه غرق میکنم وله سمت نور قدم برمیدارم درآن سیاهی دری روبرویم قرار میگرد بالاخره دویدن هایم نتیجه داد ومن خودوجودیم را در آن نور در وسط تاریکی یافتم. کودکی بی گناه غرق در معصومیت را پیداکردن با چشمانی درشت وقلبی عاری از هرگونه گناه پاکه پاک.این است عمق وجودی انسان ومن بلاخره در وسط آن همه تاریکی اورا یافتم اگر تاریکی وجود نداشت نوری هم نبود و حال باید به دنبال انسانی دیگر کودکی دیگر بگردم تاقلب وروحم را با او یکی کنم منی در کالبدی دیگر🌱💚
