
در پست قبلی توضیح دادم که نقشه همدلی (Empathy Map) یکی از ابزارهای ساده اما مؤثر برای درک عمیق کاربران در مراحل ابتدایی طراحی تجربه کاربریه.
و در پست دوم، به این پرداختیم که بعد از ساخت نقشه همدلی، باید چه کارهایی انجام بدیم.
اما سؤال مهمی که باقی میمونه اینه:
اطلاعات این نقشه رو از کجا بیاریم؟
جواب کوتاه:
نه از حدس تیم! بلکه از دادههای واقعی کاربران.
در این پست، ۷ روش کاربردی برای جمعآوری این دادهها رو مینویسم؛ چیزی که کمک میکنه نقشهات واقعی، مفید و قابل اعتماد باشه.
گفتوگوی نیمهساختاریافته با کاربران واقعی
کمک میکنه بفهمی کاربر دقیقاً چی میگه، فکر میکنه، احساس میکنه، و انجام میده
بهترین روش برای جمعآوری دادههای کیفی
🛠 ابزار: Zoom، Google Meet، یا حضوری
🕒 زمان: ۲۰ تا ۴۵ دقیقه

دیدن کاربر در حال استفاده از محصول یا انجام فعالیت واقعی
مخصوصاً برای فهمیدن رفتارهای ناخودآگاه یا مسائل محیطی خیلی مؤثره
💡 گاهی کاربر نمیتونه دقیق بگه مشکلش چیه، اما از نگاه کردن به رفتارش میتونی بفهمی.

از کاربر بخواه با محصول کار کنه و در حین انجام، تجربهاش رو توضیح بده
برای کشف گرههای ذهنی و حرکتی عالیه
معمولاً برای بخشهای Doing و Thinking مفیده

مرور مکالمات تیم پشتیبانی با کاربران
بررسی سوالها، اعتراضها یا مشکلات رایج
دادههای خوبی برای بخشهای Saying و Feeling

بررسی فرمهای آنلاین، مثل Google Form، فرمهای رضایت یا NPS
اگر سوالات باز (Open-ended) داشته باشه، گنج اطلاعاتی برای نقشه همدلیه

استفاده از ابزارهایی مثل Hotjar، Google Analytics یا FullStory
میفهمی کاربران واقعاً کجا کلیک میکنن، کجا رها میکنن، کجا گیر میکنن
📌 دادههای دقیق و کمی برای بخش Doing

اگه تیم تحقیقاتی قبلاً پرسونا یا Journey Map تهیه کرده باشه
بررسی کن که اطلاعاتش هنوز معتبر و مرتبط هست یا نه
در صورت تایید، میتونه منبع خوبی باشه
ساختن نقشه همدلی، فقط یک تمرین بصری نیست؛ یه فرآینده که باید با دادههای واقعی تغذیه بشه.
و این دادهها رو هم میشه با ترکیب این ۷ روش جمع کرد — بسته به نوع پروژه و منابع در دسترس.
اگه خواستی، میتونم کمکت کنم تا برای پروژهات یک چکلیست اختصاصی جمعآوری دیتا برای نقشه همدلی درست کنیم.
👈 کافیه توی کامنت بهم بگی!