ارتباط با افراد خوشقلب و فداکار، موهبتی ارزشمند است. گوهری که مزایای کمیابی برای ما به ارمغان میآورد. اینکه بدانی قلبی دلسوزانه برایت میتپد و وجودی هر لحظه مهیاست تا در دریای متلاطم مشکلات به یاریات بشتابد، قلب ما را سرشار از امنیت و آرامش میکند.
اما چنین افرادی مقارن با مهرِ سرشارشان، ویژگی منحصر به فردی دارند: رأفت گرم و لطیفی که در قلبشان میجوشد، چون بلوری شفاف، شکننده است و بیمهری را برنمیتابد. و اگر این قلب بلورین، به بهانهای ترک بردارد، ترمیم آن بسیار دشوار و زمانبر خواهد بود.
در چنین تجربهی تلخی، آن فرد مهربان قادر است تا جایی نسبت به عزیزانش بیتفاوت و سرد رفتار کند که دیگر نشانی از آن دل فداکار و مهربان دیروز در او نخواهید یافت. گویی تودهای یخ، جای آن قلب گرم را اشغال کرده است و او مبدل میشود به کسی که دیگر هیچ شباهتی به فرد فداکاری ندارد که تا دیروز برایتان جانفشانی مینمود.
میخواهم بگویم باید هوای افراد ایثارگر و مهربان زندگیمان را ویژه داشته باشیم. چرا که آنها سرمایههای عاطفی کمیاب زندگی ما هستند. وجود آنها نعمتیست که به مراقبت مداوم نیاز دارد و هر کلام یا رفتاری نسنجیده، میتواند مرزهای عاطفیِ حساس آنها را بشکند. این موهبت اگر قدر دانسته نشود، خیلی زودتر از آنچه که تصورش را کنیم، از دسترس ما خارج خواهد شد و جای خالیاش تا ابد دلتنگمان خواهد کرد.
✍ #فاطمه_سادات_جزائری
#روزنوشت
