پایان دوره ای که ۳۰ سال خودت را با اون به مردم معرفی کردی ، و چقدر دردناک و وحشتناکه که باید با این واقعیت خو گرفت،البته رد خور هم ندارد چند سال اینطرف یا اونطرف،گویا شتری است که در خونه همه میخوابه. فردی که در اداره یا سازمان استخدام میشه پله های رشد و ترقی را با سختی و مشقت طی میکنه هر سال دورهای آموزشی مختلف را سپری میکنه کم کم پست و مقامی میگیره و با عناوین مختلف معلم ، استاد ،سرهنگ ، رییس ،خبره ،کارشناس وکیل ،قاضی و ... هر که در رسته خودش اعتباری دست و پا میکنه و سالها با این عناوین در نقشی که داره به جامعه معرفی میشه و حسابي که جا افتاد یکمرتبه مرگ و پایان این دوره و این نقش اعلام میشه و هم شخص و هم اطرافیان او در بهتی باور نکردنی فرو ميروند،چرا که کلا عناوین حذف یا اگه باقی بمونه با پسوند بازنشسته همراه میشه مدیربازنشسته ، سرهنگ بازنشسته و ... و این عنوان اصلا کارایی قبلی را ندارد ،کسی که تا قبل از بازنشستگی حداقل روزی بیشتر از بیست تماس تلفنی دارد حالا یه نفر هم با او تماس نمیگیره، همکاران ، همسايگان حتی نزدیکان دیگه مثل قبل با او برخورد ندارند، فرق کرده اند !! تا قبل از بازنشستگی برخی از مراجعه کنندگان بخاطر رفع مشکل خودشان چنان صمیمانه برخورد میکردن یه مرتبه همه تغییر میکنند و انگار سالهاست با هم بیگانه اند .
بحرانی دردناک پیش روی بازنشسته هست مگر محبت نزدیکان و عزت نفس خود بازنشسته به او کمک کنه تا از این بحران جان سالم بدر ببرد و گرنه با انواع ناراحتی های جسمی و روحی مواجه خواهد شد. بازنشسته هم از لحاظ جسمی و هم روحی کم کم فرسوده و افسرده میشه میطلبد یه برنامه ريزي ورزشی منظم مثل پیاده روی و در کنار اون یه فعالیت فکري مانند مطالعه و یا بازي فکري جزو ضروريات زندگی یه بازنشسته باشد.
نکته پایان :ضروری است سازمانهای مربوطه و یا دولت این قشر گرانقدر را به اندازه کافی حمایت کنند که دغدغه مالی جزئی از مشکلات بازنشستگان نباشد چرا که آنها طلائی ترین دوره عمر خودشان را برای خدمت به جامعه و فرهنگ این مرز بوم ارزانی داشتهاند.
