اضطراب تحصیلی نوعی تنش روانی است که بسیاری از دانشآموزان در مواجهه با درس، امتحان و فضای مدرسه تجربه میکنند. این اضطراب میتواند ناشی از عواملی مانند فشار خانواده یا مدرسه، ترس از ارزیابی منفی، ویژگیهای شخصیتی، یا کمبود مهارتهای مطالعه باشد. نشانههای آن شامل طیفی از علائم جسمی (مثل تپش قلب و تعریق)، عاطفی (مانند نگرانی مفرط)، شناختی (افکار منفی درباره شکست) و رفتاری (اجتناب از مدرسه یا تکالیف) است که در صورت تکرار، نیاز به توجه جدی دارد.

برای شناسایی زودهنگام اضطراب تحصیلی، ابزارهایی همچون مشاهده مستمر، گفتوگوی صمیمانه، استفاده از پرسشنامههای روانشناختی، ارزیابی نوسانات تحصیلی و بررسی نشانههای اختلالات همراه پیشنهاد میشود. نقش همافزای والدین، معلمان و مشاوران در این مسیر بسیار کلیدی است؛ معلمان باید با دقت به تغییرات رفتاری دانشآموزان توجه کنند، والدین از نشانههای خانگی غفلت نکنند و مشاوران با ارزیابی تخصصی و آموزش مهارتهای مقابلهای وارد عمل شوند.
مداخله به موقع پس از شناسایی، میتواند از افت تحصیلی، افسردگی و سایر آسیبهای روانی جلوگیری کند. راهکارهایی مانند آموزش مهارتهای مطالعه، تمرین آرامسازی، کاهش فشارهای غیر واقع بینانه، تقویت اعتماد به نفس و مشارکت در فعالیتهای گروهی، از جمله روشهای موثر در مدیریت اضطراب تحصیلی هستند. در نهایت، اضطراب تحصیلی نه نشانه ضعف، بلکه چالشی قابل مدیریت است که با حمایت و درک متقابل خانه و مدرسه، میتوان آن را به فرصتی برای رشد روانی و تحصیلی تبدیل کرد.