آیا تا حالا با دکمهی انتشار دوست شدهاید؟ دکمهی انتشار بیطرفانه ترین و محرکترین عامل انتشار پستهای فراوانم در ویرگول است. تنها عاملی که بدون قضاوت، نوشتن را در گوشم زمزمه میکند.
بعد از انتشار نوشته، نویسندهها به دو دسته تقسیم میشوند:
گروه اول، نویسندگانی تازه کار و گروه دوم نویسندگانی باتجربهاند.
حالا قسمتی از نویسندگی آنلاین مربوط به عمل لایک کردن پست خودمان میشود. چرا این کار را میکنیم؟ که بازدیدهای بیشتری داشته باشیم؟ که دیگران هم ترغیب به لایک کردن پست ما شوند؟ که نشانهایست که چقدر خودمان را دوست داریم؟
نوشتن در فضای مجازی، پتانسیل نگه داشتن انگیزهی اصلی برای نویسندگی را از ما میگیرد. بعد از ماهها به خود میآیی و میبینی که هدف و خودت با هم در لا به لای حرفهای خود و دیگران گم شده اید. آیا عمل نوشتن کسی را خوشحال نمیکند تا دکمهی انتشار، جایگزین لایک کردن پست خودش باشد؟
چرایی نوشتن و تولید هر محتوایی، با خود نوشتن صورت میگیرد و نه عکس العمل دیگران.
از خودمان بپرسیم؛ چرا دست به نوشتن و انتشار محتوا میزنیم؟
