در حال حاضر که مینویسم، احساس دلزدگی کامل میکنم.
ولی واقعاً دلزدهام یا خودم را دلزده نشان میدهم؟
آیا واقعاً خستهام یا خودم را خسته نشان میدهم؟
از ارزش زمان وراجی می کنم، ولی خودم ۷ تا ۸ ساعت در گوشی ولگردی می کنم؟
آیا واقعاً دین دارم یا خودم را دیندار نشان میدهم؟
آیا واقعاً آدم عمیقی هستم یا خودم را، در عین سطحینگری، عمیق نشان میدهم؟
آیا واقعاً آنچه میگویم عمل میکنم یا فقط حرف آن را میزنم؟
من پرتناقضم؛ پُر از تناقضم.
من راه گم کردهام یا در عین بلدی، راهِ اشتباه میروم؟
گاهی چنان مقدسمآبانه سخن میگویم، گرچه خودم در عین ناپاکی گذران میکنم.
لَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ هستم ، یا یک لوده لایک وکامنت لازم؟
اینهایی که نوشتم همهٔ ماجرا نبود.
خیلی وقتها من هم سمتِ دومِ سؤالهای بالا هستم، ولی خودم را در سمت اول ابراز میکنم.
و واقعاً چقدر تناقض این روزها با نوشتنهایم برایم خوب آشکار شده است .
درواقع من یک خود فریبم.
پررنگتر میشود… چه خوب.
