به آن اجنبی بگویید !

مردان ایرانی مرگ در میدان رزم را چنان خوش دارند که بیگانگان زندگی را .

در حماقت تو همین بس که ترس را در میان دل هایی می جویی که بویی از آن نبرده اند .

دل هایی که نه بیم دارند و نه اندوه .

ما را از نبردی می ترسانی که بدان مشتاقیم ؟

بازی های بچه گانه ایی که با نیرنگ در آن پیروز شدی تو را به هوای تصرف ایران انداخته است ؟

از کدام گمراهی است که این سگ سان ناچیز نور خورشید را در سایه خویش می پندارد ؟

از کی شد که کفتار دعوی برتری بر شیران می کند ؟

چگونه آهنگ نبردی می کنی که خود تاب ایستادگی تا پایانش را نداری ؟

به دنبال ضربه ای کارگر و کوبنده آن هم بر پیکر سنگ می گردی ؟

بیشتر به دلقکی می مانی که با یاوه هایش شاه را می خنداند . به زمین ما آمده ای و زبان دراز می کنی ؟

چونان می ماند که خودت را به سخره گرفته باشی !

از کی گرگ به سوی چوپان نجوای آشتی سر می دهد ؟

آنگاه که خوی درنده ات را رام کردیم معنای حقیقی صلح را درک خواهی کرد .

دعوی صلح دروغ است آنگاه که از زبانی بیرون بیاید که جز زوزه چیزی از آن شنیده نشده است !

ما تنها در برابر یزدان پاک سر فرو می آوریم .

ما زاده پیکان و آتشیم .

اگر آهن و آتش به روی ما آوری ، از آهن سخت تر و از آتش افروخته تریم .

آوازه مردانگی و غیرت ما ریشه در گستره گیتی دارد .

سگان بی تباری چون تو چه‌ می دانند از رزمنامه یلانی که از خاور تا باختر با دستان خود جاده رزم گشودند و نهیب اسبانشان کوه را به لرزه در آورد .