زندگی من ، نه آنچه را که زندگی نامند
سرد و تاریک است
آه فردا چه نزدیک است
اما بدون تو، من آن را نمی خواهم
نمی خوابم اگر نگویی شب به خیر ، هرگز
رویاهای هر شبم ، رویای آغوش است
اما زندگی من عمری است که خاموش است
ای چراغ من
من حماقت کرده ام
دل به راه دوری داده ام
اما چه می شود کرد!
چشمان تو دیوانه ام کرده
هزاران بار لبخند تو را مرور کرده ام هر شب
کاش بودی در کنارم
حضورت را خواهانم در این شب های طولانی!
تو را می خوانم
گرچه لب هایم بسته اند و چهره ام سرد است
راستی گفته بودمت ؟
موهایت چه خوشرنگ است!
هیچ دردی نیست هم ردیف دوری ات
مرگ من را خوش تر است تا بی تو ماندن
