ترجیح میدم آدم منفور جمع باشم تا محبوب ترین جمع

امروز در حال مقایسه خودم با اون دوست "محبوب" که همه دوستش دارن بودم

واقعیت اینه که "همه" لزوما ادمای خوبی نیستن.پس وقتی محبوبِ همه ای یعنی باید محبوب آدم هایی باشی که آدم های جالبی هم نیستن و این هزینه داره

راستش اولش ناراحت بودم که چرا من رو دوست ندارن و اون رو دوست دارن اما وقتی فکر کردم نمیخوام هزینه محبوب بودن رو بپردازم

یک سری آدم ها ضعف درونی دارن حالا میشه اسمش رو گذاشت حسادت یا کمبود اعتماد بنفس یا....اینا از تحقیر دیگران اینکه برتری نشون بدن با شوخی و تیکه خوردت کنن لذت میبرن و تو اگه بخوای محبوب باشی باید سر خودت رو شیره بمالی که وای من چقدر باجنبه و مهربونم که میذارم این به اصطلاح شوخی هارو با من بکنن و هیچی نمیگم!!!

کلا هم یک سری نمیتونن کسی موفق تر و خوشگل تر از خودشون ببینن و دوستش داشته باشن چون اون آدم مثل پتکی هست که تو سرشون میخوره و یادآوری میکنه چقدر بی ارزشن

تازه برای محبوب بودن باید یه مقدار دو رو هم باشید-در هر صورت توی یه جمع ممکنه به هر دلیلی با یک سری بیشتر حال کنیم و با یکسری کمتر ولییی یکی از ویژگی های مشترک افرادی که محبوب همه اند اینه که با همه افراد صمیمی برخورد میکنند طوری که اگه از کسی بدشون میاد اون فرد امکان نداره این موضوع رو بفهمه و تازه فکر میکنه چقدر باهم صمیمی اند!

و علاوه بر همه مسائل بالا این افرادِ محبوب انرژی و زمان و خدمات زیادی به اطرافیان ارائه میدن تا صرفا توی مرکز توجه و دوست داشته شدن باشن

راستش الان که فکر میکنم همه این ها به حدی هست که ترجیح میدم منفور باشم تا محبوب(البته منفور نیستم و بنظر خودم خنثی ام-هرچند بقیه باید درباره اش نظر بدن-)

خلاصه متعادل باشیم بهتره نه منفور همه بودن خوبه نه محبوب همه بودن ارزششو داره