به انگشتان دستم نگاه می کنم. وقتی کنار هم، کشیده قرار می گیرند گویی کلمه الله نوشته است.
شاید بر اساس ایدئولوژی به این کلمه رسیده ام.
شاید برای فردی دیگر انگشتان کشیده علامتی از جنگلان سرسرباز باشد.
شاید برای دیگری ابزاری برای کتک زدن
برای آن دیگری ابزاری برای حلقه کردن دور ماشه و زدن به هم تن...
حال ایدئولوژی من به خدا می رسد.
مفهومی عمیق که برای یک ایرانی چون من جایگاهی شریف دارد.
فردی، انرژی، روحی، موجودی از بعد بالاتر... نمیدانم از چه جنسی اما چیزی هست. قدرتی والا که می سازد. من هم به مقیاس خود، سازنده ام.
شهری می سازم در بازی های موبایل، تیم فوتبالی می سازم در کنسول بازی، شخصیتی را از موی سر تا نوک انگشتان پا خلق می کنم اما در بازی، موجودی را در رحم خود پرورش می دهم اما با کمک اسپرم و تخمکی که خودم مستقلانه توانمندی ساختشان را ندارم.
من چیز های زیادی ساخته ام. اما چیز های زیادی چون گوست، گوشت، خون که پایه های این جسم است را مستقلانه نه ساخته ام و نه دیده ام علوم پیشرفتهما آنها را بسازد.
پس به نوعی تمایل دارم باور کنم کسی، نوری در این تاریکی، در این جهان عظیم، سیاراتمتنوع، دریاهای عمیق وجود دارد. دستی برتر، دستی سازنده که به نامی چون خدا متصل می شود.
خدا
خدا
خودا
خود آ
تکرار کلمات هم معنی می سازد و هم بی معنا می کند. حداقل برای من از کودکی چنین بود.
چنین می شود که از خدا از آن هستی ناشناس به خود می رسم.
شاید تمام این واژه می گوید
به خود آ
شاید حتی جهنم حالتی نظیر این حال است که در این برهه از تاریخ تجربه می کنیم.
هم وطن هایی که تخریبگر شناخته شده به گلوله بسته می شوند و مایی که هنوز هستیم.
حالتی که رای می دهیم برای انکه بین بد و بدتر، بدتر انتخاب نشود.
حالتی که شک می کنیم به بودن خدا و ایدئولوژی های عمیقمان.
گویی هر بار صدا زدن دیگه زخمی ست به تنمان.
تمام مسیرهای این متن به یک واژه می رسد:
خودکشی...
راهی برای رسیدن به مرگ
مرگی سرشاز از لذت و آرامش
شاید حتی این واژه ترسناک با تکرار تغییر کند
خود کشی
خودکشی
خودآ کشی
خودآکشی
خداکشی
شاید در این برهه ایدئولوژی ها دیگر توان حفظ ما را نداشه باشند.
شاید نوعی خشم سرکوب شده به این طغیان می رسد.
خشمی که می گوید عدالت کو
صداقت کو
شرافت کو...
اما در هر حالتی، به تو خواننده این سطرها می گویم
تو تنها نیستی
یک ایران تمام قد کنار توست...
این زندگی را تمامش نکن
تو خودآیی
تو خود خلق می کنی
سخت است میدانم
اما حرف بزن
حرف زدن گاهی تنها راه نجات است
مناجات کن حتی شده با خودت...
و من نویسنده این سطور روان درمانگری هستم که خود به دنبال درمانم شاید درمان من نیز در گفت و گو با تو باشد.
پس قبل از هر عمل خودکشی یا خداکشی فرصت یکگپ زدن به صرف چای را به خودمان بده.
مرضیه ایرجی
ارشد روانشناسی بالینی
شماره پروانه ۳۰۳۰۳
راه ارتباطی: ۰۹۲۲۱۷۸۳۳۲۵
