از فنا تا بقا،فرگشت روح میمون ها (۲)

∆(بخش دوم:جشن بالماسکه میمون ها)

میمون ها علاوه بر زبان،در دیگر بخش نیز سعی در شبیه کردن خود به انسان واقعی دارند که اغلب به انحراف می روند.به عنوان مثال برای اینکه نشان دهند ارزش بالایی دارند،دست به تغییر چهره و آرایش و انجام عمل های زیبایی و پروتز در قسمت های مختلف بدن میزنند.از بوتاکس گرفته تا اضافه کردن چربی از ران به گونه،از تتو های ابرو تا کاشت ناخن و ابرو.از اضافه کردن رشته های کلاژن به پیشانی تا پدیکور و مانیکور.

هدف آن ها آراستگی نیست و حتی قصد لذت بردن از تماشای چهره خودشان را ندارند بلکه برای نمایش این چهره در برابر چشمان عموم جمعیت جنگل،جلب توجه و القای این هستند که حداقل در یک معیار به دیگر به میمون ها برتری دارند تا ارزش خود را مقداری بالا ببرند،خواه عواقبی و مشکلات جسمی و روحی در بر داشته باشد یا خیر.

نه تنها انجام دهندگان این اعمال بلکه مخاطبان آن نیز از ویژگی های میمونی خود در واکنش های خود به کار می برند.

صادقانه پاسخ دهید.در برخورد اول با دو نفر که هیچ شناختی از آن ها ندارید،هستید.یکی از این دو نفر،یک کارگر پاره وقت است که به خاطر کار زیاد فرصت پاک کردن لکه های گچ و سیمان را از روی لباس خود نداشته و دیگری فردی با کت و شلوار اتو کشیده است که از خط اتوی آن می‌توان به عنوان چاقوی هندوانه بُری استفاده کرد.

آیا در نگاه اول ارزش برابری برای هردوی آن ها در قلب،ذهن و منطق خودتان قائل می شوید؟ اگر پاسخ بله است باید بگویم یک پله به انسان بودن نزدیک تر شده آید و اگر پاسخ خیر است، باز هم ناراحت نشوید زیرا حداقل فهمیده اید شما هم میمون هستید،چرا که بیشتر میمون ها ، فراموش کرده اند که عضوی از جنگل میمون ها هستند.

میمون های خودنما را در فضای مجازی راحت تر میتوانید پیدا کنید.عده ای از آن ها در این عصر همچنان زندگی میکنند که تعصب شدیدی نسبت به کوروش دارند و مدام شعار کردار نیک،پندار نیک و گفتار نیک سر می‌دهند.آن ها در تمام طول عمر خودشان حتی یک کتاب هم در مورد کوروش نخوانده اند و بدون اینکه جمله ای از اوستا بخواند به یکی از طرفداران آن تبدیل می‌شوند.

مدرک معتبری که نشان دهد دین کوروش چه بوده است در دست ما نیست ولی بیشترین احتمالی که تاریخ شناسان و باستان شناسان داده اند این است که دین کوروش، دین زرتشت بوده است ولی همچنان یک جای کار مشکل دارد.اگر دین کوروش را زرتشتی در نظر بگیریم با مستنداتمان به تناقض بر خواهیم خورد.

رسم زرتشتیان در قبال جسد انسان ها ، این بود که آن را بر بلندا و مکانی مرتفع می‌گذاشتند تا لاشخوران و کرکسان و از همه مهمتر ، کرکس ریش دار که همان همای سعادت است دست به لاشه خواری بزنند و از جسد چیزی باقی نماند،چرا که معتقد بودند بدن انسان ناپاک است و در صورت دفن یا سوزاندن یا غرق کردن آن موجب آلودگی عناصر اربعه یا همان آب و باد و خاک و آتش خواهد شد.

در