غرور... همیشه بده؟ یا فقط بد تعبیرش کردیم؟
ما خیلی وقتا خودمون رو به ارزونی فروختیم، فقط چون از برچسب “مغرور” میترسیدیم. لبخند زدیم وقتی حقمون رو خوردن. ساکت موندیم چون گفتن “تواضع بهتره”. ولی تهش چی؟ از خودمون جدا شدیم. اعتمادبهنفسمون له شد، عزتنفسمون پوسید، و اسمش رو گذاشتیم «اخلاق»!!
اگه یه پزشکِ مغرور سرطان رو درمان کنه و یه پزشک مهربون نتونه تشخیص بده، کدومشون به جامعه بیشتر خدمت کرده؟
اگه یه ورزشکارِ متکبر الهام بده به هزاران نفر که برن دنبال رشدشون، و یه آدم متواضع بیصدا فقط “خوب” باشه، واقعاً کدوم اخلاقیتره؟
ما از غرور فرار کردیم، ولی همزمان از خِرد و عزت هم فاصله گرفتیم. یاد گرفتیم بلهقربان بگیم، تا بگن آدم خوبی هستی. یاد گرفتیم سکوت کنیم تا بهچشم نیاییم. ولی یه روز میفهمی هیچکس با کوچک موندن، بزرگ نمیشه.
اگه این حرفها برات آشنا بود، اگه یه جایی توی زندگیت از ترس قضاوت، خودت رو کوچک کردی، یا از “غرور” بیزار شدی چون دیگران اشتباه فهمیدنش...
یه ویدیوی کامل دربارهی همین موضوع ساختم: «خوبیِ غرور» در کانال یوتیوب نوتکس. اونجا عمیقتر رفتم سراغ این دوگانگیِ عجیب بین فروتنی و عزت نفس، و حرفهایی زدم که شاید کمک کنه غرورت رو دوباره تعریف کنی — به شکلی سالم، انسانی، و قدرتمند.
تو یه جهان پر از قضاوت و سوءتفاهم، یاد بگیر غرور داشته باشی بدون اینکه مغرور باشی..
