امروز قسمت ۱۲۴ کارنکن رو میشنیدم. گفتگوی امین آرامش و مقداد ولایی (مدیرعامل جای ویژن) نکات جالبی به همراه داشت:
۱. اینکه روی یک چیز کار کن و نیچ کار کن و برو سراغ غذای اصلی، بقیه چیزها دورچین غذا هستند.
۲. به معنای کاری که داری انجام میدی فکر کن: آنوقت است که عاشقانه کار میکنی.
۳. وقتی میخوای بین رشته تحصیلیت و شغلت ارتباط برقرار کنی، بهتره اول بگی چکاره میخوای بشی بعدش ببینی چه رشتهای باید بخونی؛ دقیقا باید برعکس جامعه رفتار کنی، چون اول رشته تحصیلی رو انتخاب میکنم و بعد متناسب با رشته تحصیلی مجبوری یه کاری رو انتخاب کنی دیگه.
دیگر آنکه امشب، شب جالبی است برایم. از لحاظ فیزیکی بسیار خسته ام اما از نظر نتیجه کار، الحمدلله خوب بوده است نتیجه. رکورد فروش در یکی از مجموعهها رو زدیم و زحمات تیم فروش به بار نشست. لیکن آنچه که مهم است حفظ و تثبیت نتیجه و برنامه ریزی برای رسیدن به تارگت های بیشتر است.
از این موارد که بگذریم، کمی دلی حذف بزنیم.
راستش یادم رفت که چه میخواستم بگویم. آهان! دلم برای مطالعه، کتاب خواندن و یادگیری تنگ شده است. هرچند انواع و اقسام یادگیری وجود دارد و خواندن کتاب تنها یکی از این انواع است، اما الحق که نماد یادگیری و دانش اندوزی کتاب خواندن است و هیچ چیز جای کتاب را نمیگیرد.
دلم میخواهد کتاب بخوانم. راستش همیشه خودم را در اتاق شخصی خود که پر است از کتاب های مختلف، تصور میکنم. یک اتاق ساکت، با پنجره ای که به یک منظره دل انگیز ختم میشود.
و کسی برایم چایی می آورد و من غرق در مطالعه هستم و بعد در مورد کتاب حرف می زنیم...
دیگر آنکه چشمانم از شدت نگاه کردن به لپ تاپ درد می کند. جالب است، من هر وقت که حرم میروم، وقتی دستم به ضریح میرسد آن را به چشمانم میمالم. یا مثلاً مهر کربلا را به چشم میکشم... بگذریم...
دیگر آنکه امشب فوتبال داشتیم و با تاخیر رسیدم. از معدود وقتهایی بود که با تاخیر رسیدم اما خوش گذشت: از دوستانم مجید بود، سیدمجتبی علوی و دکتر عبدالله رضایی.
دیگر آنکه دارم میکنم افراد مشهور چگونه خاطرات خود را ثبت میکردهاند. مثلا یک کانال تلگرامی دارم که در آن برش های از خاطرات سیاستمداران ایرانی را نوشته است. و من چقدر از سادگی و بی آلایش بودن برخی از نوشته ها سخت حیرت میکنم.
