فردوسیِ جان

شاعر: محمدرضا عظیمی پور

به مناسبت سالروز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی

به نام خداوندِ ایرانِ جان

خداوند فردوسی نکته دان

قسم بر مضامین شعر و خرد

که شهنامه از عشق دم میزند

سلامی به فردوسی پاکزاد

که عشق و ادب را به ما یاد داد

چنان گرد آورد شهنامه را

که گویی به می، غوطه زد خامه را

قلم مست و دفتر از آن مست تر

که از گردشش شد خط از دست، در

شعور و قلم را به هم جفت ساخت

به فرهنگ، بر مکر دشمن بتاخت

چنان پارسی را به صف کرد و نظم

که شد پارسی نقل هر کوی و بزم

چنان جان بیفزاد اسطوره را

که مُل کرد یکباره هر غوره را

به هر داستانی که بُد راستان

قلم برد و با عشق پیراست آن

ستم های اعراب در هم شکست

به صدر بزرگان عالم نشست

عدو را سر جای خود خوش نشاند

مسلمان بُد و لیک تازی نماند

ز یزدان و احمد، ز حیدر سرود

مسلمان و ایرانی و شیعه بود

چنان اقربٌ منهُ حبلٍ ورید

به دل عشق ایران زمین پرورید

ادب کرد و آداب گفت و نوشت

ز فضل و ادب دفتری پاک هِشت

به تازیِ غارتگر آورد یاد

که ایران ما تا ابد زنده باد

ز پیشینیان داستان ها نوشت

نهالی برازنده از عشق کشت

ادب را به فرّ و به نیکی ستود

خرد را به وزنی مبارک سرود

خردمند را مدح کرد و ثنا

به نابخردان وعده (دادی) فنا

چو درمانِ درد وطن را شناخت

به توران و اعرابِ تازی بتاخت

ادب را به تازی نباشد میان

ادب هست در دست ایرانیان

من ایرانی ام، ترک یا لر زبان

بلوچ و عرب ، گیلک مهربان

مسلمان و زرتشتی و ارمنی

تمامی این خطه جان منی

من ایرانی ام پور رستم منم

علمدار فرهنگ عالم منم

چه مرد و چه زن، پیر یا نوجوان

من ایرانی ام قهرمان جهان

من از ریشه و خاک این میهنم

نهالم اگر، تاک این میهنم

اگر شاخ و بر دارم و حاصلی

در ایران زدم ریشه ای در گلی

چو مستی بود در سرشتم نهان

بریزم سراپای ایرانِ جان

برقصم، بکوبم، بسازم* به عشق

بنازم به پاکی، بنازم* به عشق

اگر بر زبانم بود پارسی

سبب باشد از همّت سال سی

از آن سال سی ای که او برد رنج

از این پارسی ساخت دریای گنج

ریاضت کشید و رشادت نمود

که این پارسی را به نیکی ستود

اگر پارسی زنده و پا به جاست

ز اندیشه ی پاک اجداد ماست

گر این پارسی لفظ ناموسی است

ز میهن پرستی فردوسی است

محمدرضا عظیمی پور - یزد

۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵ خورشیدی