وقتی سایه ات نیست ...

این بنفشه ی تاریک ،

بازهم در بخشی از تاریخ زندگانی

شاید باید

عشقی نهفته در سینه را ،قبر بکند .

او مدتها در تنهاییِ خویش

گور کنِ عشق های درون سینه اش بود .

آنهارا همانجا،زنده بگور میکرد .

او چیزهایی را از دست میداد که شاید

کاملا بدست نیاورده بود

او برای چیزهایی گریه میکرد

که خنده های اندکی داشتند ؛

او در سِیری میزیست ،

که سالها تنهایی میطلبید ،

عشق ،

تنها شعر و چشمک و نکته های معشوق بود ،

که در دنیای مرموزانه ی خویش،

اورا میطلبید ،

عشق های معشوقه ها ،

عشق هایی ثانوی بودند .

شاید آنها معناگراهایی بودند که بازی میکردند .

سایه های بنفشه میشدند و اورا فقط

در حد درد و مرگ

دنبال میکردند .

وحالا او ،

پس از آنهمه مدت

در درد

تنهاست ،واز ۲۲ سالگی

به روزهای ۱۷ سالگی بر میگردد که میگفت :

اگزیستانسیالیست.

او آن زمان،این واقعیات را پیش بینی میکرد .

او وجود عشق هارا پیش بینی میکرد .

زمان آمدن ها و رفتن هایشان را .

دانستن جز درد ،چیزی نداشت .

پدیده ی عشق امروزی جز مازوخیستی ،

چه در بر داشت؟ جز چرخه ی لذت و درد ،

چه واقعیت ملموسی را نشان میداد ؟!....

دلتنگم ...

روزهایی ک احساس میکردم ،

عشق الهی را ،عشقی فراتر از دلبستگی .عشقی انسان دوستانه و

بچگانه .ونه بالغانه .احمقانست .اگر نیست،پس چیست؟؟

_______________

لینک گروه و تعامل روبیکا برای موسیقی هایی ک به اشتراک میذارم

https://rubika.ir/joing/BABFAJGBI0VQVKOGDKSHCGSZJEDEEMPR

.چیست؟؟