یبرای روز هایی که میگذرند و لحظاتی که تحت عنوان سال های طلایی جوانی نامیده میشوند، چیزی جز ابهام و تاریکی وجود ندارد. سال دیگری سپری شد و من طبق سالیانی که گذشت احساسی جز ناامیدی تجربه نکردم. امسال خیلی فرق داشت. میدونستم با رسیدن روز تولد باز احساس ناراحتی رو تجربه میکنم. همیشه بحث بین دوستان این بود که چرا در سالروز تولد احساس افسردگی داری. خب بالاخره مشخص شد. سال دیگری میگذرد اما به روند که نگاه میکنی و میبینی نه تنها مسیر پیشرفت رو طی نکردی بلکه در برخی از موارد پسرفت هم میکنی و ثمره تلاش تو چیزی جز اتلاف وقت نبوده و فقط یک سال دیگه زنده موندی. اما امید دارم. نه برای پیشرفت بلکه برای تغییر در همه چیز. بگذار سخت بگذره و شاید امسال تغییری رو تجربه کنی که شبیه معجزه باشه یا به واقعیت پیوستن یک کابوس همیشگی، اما مرگ یکبار و شیون هم یکبار.
