دیروز یک مطبل با ذکر منبع از زمیت رو با لینک اینجا بارگذاری کردم و مربوط به موضوع معیشت و هویت اجتماعی بود. برای اولین بار ویرگول زحمت کشید و تاییدیه انتشار رو انجام نداد!
ناراحتم از اینکه برای نوشتن برای چند نفر که شاید به اشتراک گذاشتن مطلب من رو اصلا جدی نگیرند و مطالعه نکنند برای من تبدیل به موضوع حذف و خودسانسوری میشه. در اینجا من مطالبی از آدم های مختلف میخونم که بحران جدی در شرایط زندگی رو مثل من تجربه میکنند و حتی حرف از مرگ و تمام کردن زندگی میشه، اما من نمیتونم پاسخی بگذارم تا همدلی کنم. موضوع مطلب من بحران هویت بود که الان این ماجرا جدی تر از اون مطلب علمی بازانتشار شده است.
خسته ام از گفتگو نکردن، درک نشدن، شنیده نشدن و ابراز نشخوار های ذهنی که فقط در ساختار دلنوشته منتشر میکنم. من مجبور به نوشتن در ویرگول شدم، چراکه دسترسی به ابزار های همیشگی رو ندارم.
شما میتونی به زندگیت پایان بدی اما نمیوتی کلمات رو بیان کنی.
شاید این هم منتشر نشه، اما شاید کسی که این مطلب رو میخونه حس مشابه رو تجربه کنه و باز بدونه که تنها نیست.
امید هنوز زنده است.
