تابآوری یک ورزش تیمی است، نه یک قدرت فردی. چطور شبکهی روابطمان ما را در روزهای سخت نجات میدهد؟
این روزها که همهمون بعد از گذروندن جنگ تحمیلی، داریم از وسط یک جنگ روانی طولانی رد میشیم و حال و هوای جامعه سنگینه، بیشتر از همیشه به کلمهی «تابآوری» فکر میکنیم.
ولی یک مشکل بزرگ این وسط هست. نسخهای که همیشه برای تابآوری به ما فروختن، دیگه جواب نمیده. همون نسخهی معروفِ «قوی باش»، «طاقت بیار»، «خودت رو جمعوجور کن». این حرفها، با اینکه شاید نیتشون خوب باشه، مارو توی فشارهای کاری و شخصی تنهاتر میکنن. انگار اگه کم بیاریم، مشکل فقط از خودمونه و باید به تنهایی حلش کنیم. اینجا دقیقاً جاییه که دیگه «تابآوری درونی» به تنهایی کافی نیست.
حالا، یک مقاله مهم از Harvard Business Review کل بازی رو عوض میکنه و یک راهکار قدرتمند جلوی پامون میذاره: تابآوری اجتماعی.
حرف اصلی مقاله اینه: تابآوری یک ورزش تیمی است.
راب کراس و همکارانش توی این مقاله با شواهد دقیق نشون میدن که بزرگترین منبع ما برای بلند شدن بعد از زمین خوردن، نه اون سرسختیِ درونی و فردی، که شبکهی آدمهای دورمونه. تابآوری چیزی نیست که به تنهایی پیداش کنیم؛ کیفیتیه که توی گفتگو، حمایت و ارتباط با دیگران ساخته میشه.
توی این مطلب، میخوایم با هم داستان یه پزشک به اسم جیکوب رو بخونیم که توی جهنم کرونا جنگید و ببینیم چطور رابطههاش مثل یه سپر دفاعی براش عمل کردن. قراره بفهمیم چطور میتونیم این «تابآوری اجتماعی» رو بشناسیم و ازش برای عبور از روزهای سخت استفاده کنیم.
جیکوب، یک متخصص بیهوشی در یکی از بیمارستانهای بزرگ بود. با شروع پاندمی کرونا، دنیای او زیر و رو شد. شیفتهای بیانتها، فشار روانی دیدن بیماران بدحال، و ترس دائمی از مبتلا کردن خانوادهاش، او را به مرز فرسودگی کامل رسانده بود. جیکوب داشت خرد میشد و حس میکرد دیگر توانی برای ادامه دادن ندارد.
طبق باور سنتی، جیکوب باید در درون خودش دنبال قدرت میگشت. اما کاری که او را نجات داد، دقیقاً برعکس بود. او به شبکهاش تکیه کرد.
رئیسش به او کمک کرد تا بفهمد چطور در برابر فشارهای غیرمنطقی مدیریت بایستد.
یک همکار قدیمی به او کمک کرد تا استرسش را با شوخی و خنده مدیریت کند.
همسرش فضایی امن برایش فراهم کرد تا بدون قضاوت شدن، از ترسها و نگرانیهایش حرف بزند.
مدیر دفترش بخشی از کارهای اجرایی و برنامهریزیهایش را به عهده گرفت تا کمی فضا برای نفس کشیدن داشته باشد.
تابآوری جیکوب یک ویژگی فردی نبود؛ نتیجهی یک کار تیمی بود. داستان او به ما نشان میدهد که قدرت واقعی در شبکهای از روابط حمایتی نهفته است.
تحقیقات نشان میدهد روابط ما میتوانند به ۸ روش کلیدی به تابآوری ما کمک کنند. این ۸ مورد، مثل ستونهایی هستند که در روزهای سخت، سقف بالای سرمان را نگه میدارند:
۱. کمک برای مدیریت حجم کار: وقتی کار از سر و کولتان بالا میرود و حس میکنید در حال غرق شدن هستید، یک نفر پیدا میشود و بخشی از بار را از روی دوشتان برمیدارد.
۲. کمک برای فهمیدن سیاستهای شرکت: گاهی مشکل خودِ کار نیست، بلکه آدمها و بازیهای قدرت در محیط کار است. یک دوست یا همکار معتمد میتواند به شما کمک کند تا بفهمید در پشت پرده چه خبر است و چطور باید رفتار کنید.
۳. شهامت برای مخالفت کردن: وقتی نیاز دارید در برابر یک درخواست غیرمنطقی «نه» بگویید یا از حق خودتان دفاع کنید، داشتن یک حامی که هوایتان را دارد، به شما اعتماد به نفس لازم را میدهد.
۴. کمک به دیدن راه رو به جلو: در لحظات ناامیدی، وقتی در تاریکی گیر کردهاید، یک نفر میتواند با یک ایده، یک پیشنهاد یا فقط با نشان دادن یک چشمانداز مثبت، به شما کمک کند تا نوری در انتهای تونل ببینید.
۵. حمایت همدلانه (فضایی برای غر زدن!): گاهی فقط نیاز داریم یک نفر بدون قضاوت به حرفهایمان گوش دهد. کسی که به ما اجازه دهد از سختیها، ترسها و ناکامیهایمان حرف بزنیم و احساساتمان را خالی کنیم.
۶. خندیدن به شرایط: شوخطبعی یکی از بهترین ابزارها برای مدیریت استرس است. داشتن دوستی که میتواند باعث شود به بدبختیهایتان بخندید، فشار روانی را به شدت کاهش میدهد.
۷. یادآوری هدف و معنا: در روزهای سخت، خیلی راحت فراموش میکنیم که اصلاً چرا این کار را شروع کردیم. یک گفتگوی خوب میتواند به ما یادآوری کند که هدف بزرگترمان چیست و به کارمان معنا ببخشد.
۸. حفظ دیدگاه کلی: وقتی شکست میخوریم، ممکن است در جزئیات آن غرق شویم. یک نفر از بیرون میتواند به ما کمک کند تا یک قدم به عقب برداریم، از بالا به ماجرا نگاه کنیم و بفهمیم که این شکست، پایان دنیا نیست.
ساختن این شبکه حمایتی، یک فرآیند آگاهانه است. این دو قدم ساده را امتحان کنید:
مرحله ۱: ۳ نیاز اصلی خود را پیدا کنید. به لیست بالا نگاه کنید. در حال حاضر، بیشتر از همه به کدام سه مورد نیاز دارید؟ شاید به کسی برای کمک در حجم کارتان (مورد ۱)، فضایی برای تخلیه هیجانی (مورد ۵) و کسی که به شما هدف را یادآوری کند (مورد ۷) نیاز دارید.
مرحله ۲: شبکه خود را ارزیابی و تقویت کنید. از خودتان بپرسید: چه کسانی در زندگی من (در محیط کار یا خارج از آن) میتوانند این نیازها را برآورده کنند؟ آیا این روابط را به اندازه کافی تقویت کردهام؟ اگر جوابتان منفی است، چطور میتوانید برای ایجاد یا عمیقتر کردن این ارتباطات وقت بگذارید؟ گاهی یک تماس تلفنی، یک قهوه یا یک تشکر ساده میتواند یک رابطه را محکمتر کند.
بحرانها و گذارهای سخت زندگی، یک دوراهی مهم پیش روی ما میگذارند: یا در خودمان فرو میرویم و منزوی میشویم، یا به دیگران تکیه میکنیم و شبکهمان را قویتر میکنیم.
پیام این مقاله روشن است: تلاش برای اینکه به تنهایی یک ابرقهرمان سرسخت باشید را متوقف کنید. قدرت واقعی ما در «قوی بودن» به تنهایی نیست، بلکه در «با هم بودن» در زمان ضعف است. تابآوری یک عضلهی فردی نیست؛ یک شبکهی زنده و انسانی است. و ساختن این شبکه، هوشمندانهترین کاری است که میتوانیم برای خودمان و آدمهای مهم زندگیمان انجام دهیم، مخصوصا در این برهه ی سخت و حساس از زندگی ...
