«فرشوگر»
آه ای مادر،
میهنم، ای ایران،
آسمانت تاریک، آلوده،
رودهایت، چون رگ غیرت ما،
بر بستر سنگی، خشکیده،
جنگلت، در آتش جهل، سوخته،
دلت خون، شکسته،
روحت خسته،
پرندگانت، زخمی و هراسان،
در باد بیپناهی، آواره.
آه ای مادر،
دشتهایت، در حسرت سرسبزی و آبادی،
نالان،
زمینت، تباه، فرسوده، ویران،
چشمههایت، از اندوه ما، غمگین،
از درد ما، گریان،
ستارگانت، بیفروغ، بیآشیان،
خاکت، از بیخردی ما، حیران،
تنت آزرده، بیجان.
و ما،
ای مادر،
هنوز نمیدانیم
چگونه در درازنای تاریخ،
این همه بیمهری را،
این همه زخم را تاب آوردی
و لب به مویه و نفرین نگشودی.
چگونه این زخمهای بیامان را
بر جان خود کشیدی
بیآنکه دنیا را
به نفرین خستگیات بخوانی.
چگونه زیر این همه بیمهری،
این همه زخم فرساینده،
ایستادی
و خاموش ماندی.
از ما
فقط شرمندگی مانده،
و اگر فردایی باشد،
به سنگینی همین شرم
آغاز خواهد شد.
«هیچ»
«هیچ»
