خیلی از پدر و مادر ها عاشق بچه ها شونن اونا رو میخوان و پای اهداف شون وای می ایستن .و این خیلی عالیه و آفرین به این همت و پشتکاربرای موفقیت و شادی فرزنداشون ... و به نظرم پدر و مادر های واقعی همین ها هستن که بدون هیچ شرطی بچه هاشون رو دوست دارن ....نه نمره ،نه مدرک ،نه لباس و پوشاک ،هیچی مانعی سرراه حس خوب پدر و مادر و فرزندی شون قرار نمیگیره .آفرین به پدر و مادرهایی که فرزندانشون ،رو همونجور که هستن دوستشون دارن ...
ولی بعضی از پدر و مادر ها دوران نوجوانی بچه هارو تبدیل به بدترین دوران عمرشون می کنن واین بی میلی تا جوانی ادامه داره و حتی بزرگسالی هم این بچه ها خیلی تمایل به پدر و مادرشون ندارند .
اینجا ست که باید بگیم چرا در پیری و میانسالی ،پدر و مادر رو خونه سالمندان میبرند ....
پدر و مادر ها اگر :
اگر فرزند شما رشته تحصیلی خودش رو رشته باب میل شما انتخاب نکرد ،حق ندارید اون رو مقایسه کنید و اذیتش کنید.شما قرار نیست درس بخونید ،اون قراره درس بخونه و انتخاب حقشه.
اگر فرزندتون هرپوششی رو انتخاب کرد حق ندارید مسخره یا توهین و حتی تنبیه کنید .
وقتی بزرگتر شد ،اگر همسرش باب میل شما نبود حق ندارید اذیتش کنید .هم خودش و هم همسرش رو .
اینا رو عرض کردم که به اینجا برسم که
تفاوت خیر خواهی با زور کردن متفاوته ...
پدر و مادر عزیز اگر خیر خواه فرزندت هستی باید درکش کنی باید کنارش باشی .حتی اگه راه رو اشتباه رفت باز نباید اذیتش کنی.و با عشق راهنمایی بکن ،حرف های خوب رو بگو ،فرزند رو از انتخابش نترسون ،نقاط مثبت و منفی رو بگو ،عاقلانه راهنمایی کن ...
ولی انتخاب اصلی رو پای خودش بزار و باز در کنارش باش وهرانتخابی که کرد ،سرزنشش نکن... هیچ وقت
انتخابت رو زور نکن .شما یک دید گاهی داری برای بچه ،که فرسنگ ها متفاوته با دید گاه فرزندتون
باتوجه به سن و سال ،روحیات ،علایق و سلیقه ها و .....
این تفکرخیلی متفاوت فرزند، کاملا طبیعیه.
متاسفانه بعضی از پدر و مادر ها تفاوت خیر خواهی و زور کردن رو نمیدونن .
اونا آرزو های خودشون رو به بچه هاشون تحمیل میکنن.
یا اینکه برای پُز دادن به دوستشون ،به بچه شون زور میگن که فلان درس رو بخون .
الا و بلا باید فلان رشته رو بخونی تا دوسِت داشته باشم
و اگه نخونی دوسِت ندارم وفرزند من نیستی .
در حالیکه رشته مورد علاقه فرزند فرسنگ ها متفاوته .
فرزند گیر میکنه لای مهر و محبت مادر وپدر، یا مهرو علاقه قلبی خودش و اینجا میشه که اولین نارضایتی وتعارض در فرزند شکل میگیره . واون نخواستن پدر و مادرشه.
یا الا و بلا باید با فلانی ازدواج کنی ،وگرنه از فرزندی من برکنار هستی .
این در حالیکه فلانی ،هیچ جوره بهش نمی خوره و حس و حال خوبی باهاش نداره ...
اینجور مواقع دوحالت پیش میاد که خیلی رایجه :
حالت اول :فرزند ازدواج میکنه و اون بی میلی و اون تعارض ،از درون اذیتش میکنه ،شاید (البته، خیلی کم زمان حل کنه ) ولی تا آخر عمر حس خوبی نداره و اون پسر یا دختری که قربانی انتخاب پدر و مادر شده باید تاوان بی میلی فرزند باشه .و تبعات زورگویی پدر و مادر رو ،نه تنها فرزند ،بلکه عروس یا داماد بی خبر ازهمه جا باید بِکِشه .
حالت دوم : قطعا جدا میشن بعد از یک مدت .
حالت سوم :منجر به تعارض شدید بین فرزند و والدین میشه و فرزند از ازدواج وانتخاب منصرف میشه و این هم براش آزار دهنده ست .چون ازدواج حقشه و از یه طرف اگه با فرد مورد علاقه ش ازدواج کنه ،احتمال قوی از خانواده طرد میشه و اینکه خانواده طرف مقابل از این موضوع استقبال کنن یانه سد راه فرزند برای ازدواجه .
پدر و مادر بد
همیشه فرزندشون رو مقایسه می کنن.حتی اگه فرزند بهترین نمره کلاس رو بگیره جای تشکر و قدر دانی ودیدن خوبی فرزند میگن تو فلان درستم این نمره رو گرفتی ،انگار همیشه میخوان عیب هارو ببینن.
اگه متوجه بشن فرزندشون دوست خوبی پیدا کرده
از دوستش بدگویی میکنن تا جداش کنن واگه دوستی نداشته باشه ،سرزنشش میکنن و اگه دوست باب میل اونارو انتخاب کنه ،اگه باهاش خیلی خوب بشه ،احتمالا بهش حسودی میکنن و اون دوست رو ازش دور میکنن.
فرزند یه همچین پدر و مادری ،فرزند نیست ،قربانیه .
تو انتخاب لباس و پوشاک ،حق انتخاب به فرزند نمیدن .
فرزند همون چیزی رو باید بپوشه که پدرش ومادرش انتخاب کرده و اگه نپوشه ،باید دعوا بشنوه و سرو صدا ..
برای خرج کردن برای نیاز های ضروری فرزند ،همیشه دعوا و مرافعه اتفاق می افته .
برای فرزند هیچ وقت ،زمان ندارند .
گوشی، برای شنیدن حرف فرزند ندارند.
جلوی دوستاشون ،از فرزنداشون همیشه شاکین و بدگویی میکنن.
مسخره کردن بچه هاشون ،هنر اولشونه .
همیشه مانع راه بچه هاشونن ،فرزند تا میفهمه باید از خانواده کمک بخواد ،انگار ته دلش میگه ،باز یه دعوای دیگه ...خدا بخیر کنه...
متاسفانه دست بزن دارن و در کسری از ثانیه به سمت بچه حمله ور میشن و با افتخار میگن ،بلدیم تربیت کنیم بلکه باید بگیم که بلدید زور بگید .
اونا انتخاب های خودشون رو در بچه هاشون پیاده میکنن.
نداشته های خودشون رو از بچه هاشون میخوان .
به نظرمن کودکان و نوجوانان خیلی پاک هستند اونا آینه رفتار های پدر و مادر هاشونن.و اگه فرزندی لجبازه
قطعا فرزند مشکلی نداره ،مشکل پدر و مادره که زورگویی میکنه.
اگه فرزندی بد اخلاقه ...قطعا پدر و مادرش بد اخلاقه ...
اگر پدر و مادر بهت زور گفتن سر انتخاب های اصلی زندگیت ،تنها راه ، دوری ازشونه .نوجوان عزیز شما قربانی نیستی ،شما اجازه داری راه خودت رو بری .حتی اگه برخلاف نظر پدر و مادرت باشه و حتی اگه شکست بخوری ...باید جسارت داشته باشی و خودت برای خودت انتخاب کنی ...
پدر و مادر سالم ،نظرشون رو میگن اما به نظر فرزندشون احترام میذارن و باهاش همکاری و همراهی لازم رو میکنن.طبیعیه که فرزند خواهان یه همچین پدر و مادری هست و دوسش داره
پدر و مادر خوب هیچ وقت به خاطر علاقه های متفاوت بچه ،فرزندشون رو از فرزندی برکنار نمی کنن یا دعوا و مرافعه راه نمیندازن.....
اونا این حرف رو هیچ وقت نمیگن...
به خاطر انتخاب فلان رنگ روسری ،که رنگشو دوست ندارم حق نداری مهمونی با من باشی .
هیچ وقت فرزند رو مقایسه نمیکنن .
پدر و مادر خوب ،یکی از بزرگترین و مهم ترین و موثرترین نقش ها رو در رشد و موفقیت کودک دارن ،اگه یه همچین پدر و مادر حامی و خوبی داری قدرشونو بدون
و باعشق رفتار کن و کمکشون کن و براشون بهترین هارو بخواه ...
..چون بقیه زندگیت رو قطعا در آرامش هستی ....
ولی اگه بهت زور میگن ،بدون شما برده ی پدر و مادر نیستی ،راه خودت رو برو ،حتی اگه از نظرشون بدترین فرزند دنیا هستی و ازشون دوری کن ،وقتی که اذیتت میکنن و حالت در کنارشون خوب نیست تنها راه دوری کردنه...
سعی کن صاحب کسب و کار بشی و هرچه سریع تر مستقل بشی تا یه زندگی سالم و باب میل خودت رو برای خودت بسازی .
یادت نره که دوری از آدمای منفی ،برای سلامتی خودته
حتی اگه پدر و مادرت بودن .
